khabgard

داستانک به صَرفِ رادیو!

این نه یک مسابقه است، نه چیزی شبیهِ آن. نه قرار است فیلی هوا شود، نه کسی رئیس‌جمهور شود. فقط قرار است من داستانک‌هایی را با انتخاب خودم، در قالب میان‌برنامه‌هایی کوتاه‌مدت بخوانم. نیلوفر زندیان، از برنامه‌سازان خوبِ رادیو فرهنگ قرار است این میان‌برنامه‌ها را بسازد تا شاید در آینده، به تناوب در فواصل میان برنامه‌های شبکه‌ی فرهنگ پخش شود. اگر داستانکِ خوبی دارید، برایم ایمیل کنید تا به نام خودتان آن را بخوانم.

در بخش «موضوع» ایمیل، حتماً بنویسید «داستانک» یا dastanak.
داستانکی نفرستید که نشود آن را در رادیو فرهنگ خواند!
داستانک‌تان از صد و پنجاه کلمه بیش‌تر نباشد.
فراموش نکنید، نام کامل خودتان را هم بنویسید.
داستانک‌های ترجمه هم خوب است، به شرط این که خودتان ترجمه کرده باشید و نام نویسنده را هم بنویسید.
بنده هیچ تعهدی برای انتخاب یا پخش داستانک شما نمی‌دهم. جایزه و پولی هم در کار نیست؛ گفته باشم!
اگر وبلاگ‌نویس هستید، آدرس وبلاگ‌تان را هم بنویسید.
داستانک‌های فرستاده‌شده با ایمیل، پس فرستاده نمی‌شوند با ایمیل!
اگر دوست نداشتید داستانک بفرستید، لطفاً نفرستید!

کامنت‌ها

بیدلانه

حیرت‌آهنگ‌ام که می‌فهمد زبان راز من
گوش بر آیینه نه تا بشنوی آواز من

ناله‌ها در سینه از ضبط نفس خون کرده‌ام
آشیان لبریز نومیدی ‌ست از پرواز من

حسن اظهار حقیقت پر نزاکت جلوه بود
تا به بزم آیم ز خلوت سوخت رنگ ناز من

لفظ شد از خودفروشی معنی بی‌رنگی‌ام
نیست غیر از من کسی چون بوی گل غماز من

دل به هر اندیشه‌ای طاوس‌بهاری دیگر است
در چه رنگ افتاده است آیینه‌ی گلباز من

مشتِ خاکی بودم آشوب نفس گل کرده‌ام
نغمه‌ای دارم که آتش می‌زند در ساز من

گوش گو محرم‌نوایِ پرده‌ی عجزم مباش
این‌قدرها بس که تا دل می‌رسد آواز من

با مزاج هستی‌ام ربطی ندارد عافیت
رنگ تصویر دل خون است و بس پرواز من

شمع را در بزم بهر سوختن آورده‌ است
فکر انجامم مکن گر دیده‌ای آغاز من

چشم تا بر هم زنم زین دامگاه آزاده‌ام
در خم مژگان وطن دارد پر پرواز من

این‌قدر «بیدل» به دام حیرت دل می‌تپم
ره ز من بیرون ندارد فکر گردون‌‌تاز من

کامنت‌ها

مصائبِ پاگرد

برای من، گاهی، دوباره‌خوانی رمان‌هایی که خوانده‌ام، لذت‌بخش‌تر از آثار تازه است؛ خصوصاً این روزها که رمان ایرانی خوش‌خوان و جذاب و در عین‌حال ارزشمند، زیر سایه‌ی سنگین سانسور و نیز به دلیل کاهلی و آشفتگی حاکم بر اداره‌ی کتاب ارشاد، به کالایی نایاب تبدیل شده و بدبختانه چشم‌انداز امیدوارکننده‌ای هم در پیش رو نمی‌بینیم. رمان «پاگرد» محمدحسن شهسواری از جمله‌ی رمان‌هایی ست که ارزش دوباره‌خوانی هم دارد. از هنگامی که این رمان منتشر شد تا اکنون که چاپ دوم آن هنوز در بازار هست، نقدهای چندانی بر این اثر نوشته نشد. یادداشتی که از پدرام رضایی‌زاده می‌خوانید، مروری ست بر این اثر،‌ با اشاره‌هایی به همین موضوع که گمان می‌کنم هم برای منتقدان و نویسندگان و هم برای کسانی که تا کنون به سراغ این اثر نرفته‌اند، یادداشتِ جالبِ توجهی باشد.

پدرام رضایی‌‌زاده: دو سال پیش، داستان‌نویس عزیزی ـ هرچند کم‌کار، اما با دو مجموعه‌داستان خوب ـ در جواب چند خطی که نه در ستایش رمان پاگرد محمدحسن شهسواری، که در حاشیه‌ی آن در وبلاگم نوشته بودم، ای‌میلی برایم فرستاد و من را متهم کرد به باندبازی و حمایت از چیزی که ارزش چندانی ندارد. این البته اولین ضربه نبود و از شما چه پنهان در این چند سالی که از انتشار رمان پاگرد گذشته، خیلی‌ها از من پرسیده‌اند که «چرا رمان پاگرد را پیشنهاد می‌‌کنی» یا «این رمانی که برایم آورده‌ای رمان خوبی است؟» و «اگر خوب است چرا خیلی پرفروش نبوده و حتا نامزد دریافت جایزه هم نبوده است؟» [ادامـه]

فکر می‌کنم حالا که هیچ اتفاق تازه‌، عجیب یا تکان‌دهنده‌ای برای «پاگرد» و نویسنده‌اش نیفتاده و دست‌کم به این بهانه به جریان‌سازی محکوم نخواهم شد و از طرفی، بازار «افشاگری» هم در وبلاگستان گرم‌ گرم است و چند ماهی ست که به لطف دیگران پای «مافیا» دوباره به ادبیات و وبلاگ‌های شبه‌ادبی باز شده و قرار است به زودی دوستان «با صوت و تصویر» پته‌ی هرچه نامرد است روی آب بریزند، وقت خوبی ست نه برای نقد پاگرد، که جواب دادن به این سوال‌های خانمان‌برانداز.

۱. آیا پاگرد یک شاهکار مهجور است؟
معلوم است که نه! همه‌ی آن‌هایی که رمان اول محمدحسن شهسواری را دقیق خوانده‌اند، می‌دانند که پاگرد رمان بی نقصی نیست. خود محمدحسن شهسواری هم به عنوان یکی از اندک بازماندگان گونه‌ی رو به انقراض نویسندگان ایرانی «غیرمتوهم»، در جمع‌های دوستانه و در یکی دو یادداشتی که در «پنجره‌ی پشتی خوابگرد» منتشر شده، به این موضوع اشاره کرده و بهتر از هر منتقد دیگری پنبه‌ی کارش را زده است. پاگرد رمان بی‌نقصی نیست، چون بعضی شخصیت‌هایش ـ شما بخوانید شخصیت‌های زن رمان ـ به درستی پرداخت نشده‌اند و از همه مهم‌تر رابطه‌ی عاطفی میان «بیژن» ـ شخصیت اصلی پاگرد و کسی که داستان گِرد او و حوادثی که پشت سر گذاشته شکل می‌گیرد ـ و «آذر»، نیم‌بند و سطحی ست. همین جا باید بگویم یکی از دلایل پنج رقمی نشدن تیراژ پاگرد، همین غیبت یک رابطه‌ی عاشقانه‌ی جان‌دار و باورپذیر است؛ رابطه‌ای که بتواند مخاطبان عام رمان و خاصه زنان را نیز جذب کند. فارغ از این‌ها، چرخش‌های ناگهانی بیژن در «پاگردهای زندگی» و بخش‌های مرتبط با «معدن» نیز ضعف‌هایی دارند و گرچه یکی از بهانه‌های خوب فرار از «تک صدایی» در این رمان‌اند، در نهایت از شکل گرفتن یک «ساختار هارمونیک» جلوگیری می‌کنند.

۲. پس چرا باید چنین رمان متوسطی را بخوانم؟
خب شما جوری حرف می‌زنید که انگار دائم در حال خواندن شاهکارهای ایرانی هستید. از «همنوایی شبانه‌ی ارکستر چوب‌ها»ی رضا قاسمی که بگذریم، در این سال‌ها به کدام رمان درخشان ایرانی برخورده‌اید که بشود شاهکار نامیدش؟ پاگرد پیچیدگی‌های سطحی و ظاهر فریبنده‌ی بعضی از این رمان‌های مدعی را ندارد و گرچه ماکت آبرومندی از بنای کم‌نظیری ست که «یوسا» ساخته است، اما اهل قر و قمبیل‌های زبانی و بازی با فرم نیست، چون داستان‌اش چنین چیزی را نمی‌طلبد، و برای همین است که خیلی ساده و بی‌آن‌که سعی در مرعوب کردن یا فریفتن خواننده‌اش داشته باشد، قصه‌اش را روایت می‌کند. علاوه بر این شهسواری در ساختن یک جهان داستانی موفق است و از همه مهم‌تر رمانی را خلق می‌کند که قصه‌گو ست؛ به همین سادگی. پاگرد چیزی دارد که در رمان‌های دیگر کم‌یاب است؛ قصه‌ای جذاب، پرکشش و آمیخته با تعلیق و، سرشار از خرده‌داستان‌هایی در خدمت خط کلی روایت، و ریتمی مناسب. مهم‌ترین نقطه‌ی قوت پاگرد اما نه چگونگی پرداختن به مضمون و پلات رمان، که خودِ مضمون است.

اهمیت پاگرد شهسواری در آن است که زندان خودساخته‌ی نویسنده و روشنفکر ایرانی را می‌شکند، از انزوا خارج می‌شود و قدم به بیرون می‌گذارد. خیلی وقت‌ها از خودم پرسیده‌ام که چرا کم‌تر نویسنده و روشنفکر ایرانی هست که از کنار حوادث عظیم بعد از انقلاب بی‌تفاوت نگذشته باشد؟ اصلاً حوادث روزها و سال‌های اول انقلاب و ماجرای کوی دانشگاه به کنار، از شهریار مندنی‌پور و احمد محمود که بگذریم و در مرتبه‌ای پایین‌تر، از داستان‌نویسان جوان سال‌های اخیر یا نویسندگانی مثل احمد دهقان، احمد غلامی و حبیب احمدزاده، که پیرامون کیفیت آثار و نگاه‌شان می‌توان بحث کرد، کدام نویسنده و داستان‌نویس ایرانی را سراغ دارید که به پدیده‌ی جنگ نزدیک شده باشد و به خوبی از پس داستانی کردن‌اش برآمده باشد؟

اهمیت پاگرد در شکستن همین خط‌های قرمز خیالی و رویارویی غیرایدئولوژیک با پدیده‌هایی ست که ظرفیت فوق‌العاده‌ای برای داستانی شدن دارند، اما تا امروز مهجور مانده‌اند. به جرأت می‌گویم که فصل‌های مربوط به جبهه، از درخشان‌ترین و ماندگارترین لحظات داستانی مرتبط با جنگ است که تا امروز در ادبیات ما خلق شده‌اند و جز این، پاگرد اولین رمانی ست که نویسنده‌اش با جسارت به حادثه‌ی مهمی چون ماجرای کوی دانشگاه می‌پردازد و با ظرافت، نه تنها در دام شعارهای سیاسی، تظاهرات روشنفکرمابانه و گزارش‌نویسی نمی‌افتد، بلکه آن را به درستی در چارچوب یک «رمان» جذاب و قصه‌گوی ـ تا امروز ـ بی‌نظیر به خدمت می‌گیرد.

۳. اما بعضی‌ها اتفاقاً پاگرد را یک گزارش ساده و سبک می‌دانند...
فکر می‌کنم وقتی از گزارش‌نویسی حرف می‌زنیم، باید تکلیف‌مان را با خودمان روشن کنیم. اگر هدف‌مان از به کار بردن «گزارش‌نویسی» در نقد یک اثر ادبی چیزی شبیهِ استفاده از «گفتمان»، «پوپولیسم»، «دیالکتیک» و هزار و یک کلمه و ترکیب دیگر باشد که مدتی مد می‌شوند و بعد آن‌قدر تکرار می‌شوند و دستمالی که همه را خسته می‌کنند، جای مناسبی را انتخاب کرده‌ایم. اصولاً «گزارش‌نویسی» وصله‌ای ست که به روزنامه‌نگارجماعت خوب می‌چسبد و برای یک‌سره کردن کار معمولاً در کنارش به نثر و زبان ژورنالیستی داستان و رمان نویسنده ـ روزنامه‌نگار بخت‌برگشته هم اشاره می‌کنند. پاگرد نیز ممکن است از چنین نظرگاهی یا از دید کسی که نه «کشمکش» را می‌شناسد و نه خود گزارش را، «شخصیت‌پردازی» را ساده می‌داند، میانه‌ای با «قصه‌گویی» ندارد، با «گره‌افکنی و گره‌گشایی» داستانی آشنا نیست و «ترازویش» را جایی تنظیم کرده که پیچیدگی را در «نفهمیدن» داستان و سخت‌خوان بودن اثر می‌دانند نه در لایه‌های متعدد روایت، یک گزارش ژورنالیستی ساده و سبک باشد؛ اما به نظرم بهتر است وقتی می‌خواهیم درباره‌ی یک «رمان» حرف بزنیم، کمی کلمات‌مان را مزه مزه کنیم.

۴. گیرم این‌طور باشد، پس چرا پاگرد هیچ جایزه‌ای نبرده و فقط یک‌بار تجدیدچاپ شده؛ تازه آن هم با این همه رفیق و آشنا که نویسنده‌اش دارد؟
راستش خودم هم نمی‌دانم. برای پرفروش نبودن‌اش می‌شود به «مردانه بودن» فضای رمان اشاره کرد و روایتی که با دغدغه‌های زنان چندان سازگار نیست؛ اما وقتی به رمان‌های تحسین‌شده‌ی این چند سال نگاه می‌کنم یا ـ اصلاً چرا محافظه‌کاری می‌کنم ـ وقتی به رمان‌های هم‌دوره‌ی پاگرد می‌رسم و نامزدهای جوایز ادبی آن سال، گیج می‌شوم و شیطان می‌رود زیر پوستم. خیال می‌کنم همه‌اش زیر سر نویسنده‌ی پاگرد است که هم «محمدحسن» است ـ خدایی‌اش مهتاب یا آتوسا اسم جشنواره‌پسندتری نیست؟ ـ و هم «شهسواری» است و «منتقد ادبی» و «داور» یکی دو جایزه‌ی ادبی.

این‌جا جای بحث بیش‌تر نیست و خیال می‌کنم همین تک اشاره‌ها برای آن‌ها که این فضا را می‌شناسند کافی ست. داستان آن‌ها که همه‌ی این سال‌ها صفحات ادبی روزنامه‌ها را پرکرده‌اند و در حاشیه‌ی نویسندگان ـ گاه قدرناشناس و طلبکار ـ و آثارشان نوشته‌اند، بیش‌تر از آن‌که شبیه «پدرخوانده»‌های کاپولا و قصه‌های تخیلی و خنده‌دار بعضی مدعیان گمنام افشاگری باشد، حکایت کوزه‌گر و کوزه‌شکسته است و ماجرای چوب دو سر طلا...
پاگرد حدیث مکرر همین قصه است!

کامنت‌ها

با خود چه می‌کنیم؟

این راه بیراه است
نویسنده‌ی مهمان: احمد غلامی
در اولین دوره‌ی جایزه‌ی نویسندگان و منتقدان مطبوعات که در سال ۱۳۷۸ در دانشگاه تهران برگزار شد، در کنار اهدای جوایز، از احمد محمود تجلیل کردیم. اصلاً فکر نمی‌کردم او آن‌قدر خوشحال شود و حضورش به جلسه‌ی ساده‌ و معمولی ما شکوه و عظمتی وصف‌ناپذیر ببخشد. صدای کف‌زدن‌ها لحظه‌ای قطع نمی‌شد و احمد محمود با خضوع و فروتنی باورپذیر، جلوی جمع کرنش می‌کرد. اصلاً تا آن روز فکر نمی‌کردم برای این چیزها هم می‌شود اشک شوق ریخت.

وقتی احمد محمود قرار بود جایزه‌ی ۲۰ سال ادبیات داستانی را بگیرد، برای گرفتن جایزه‌اش لحظه‌شماری می‌کردم. من یکی از اعضای اصلی گروه داوری بودم، اما در سالن تالار وحدت هر چه انتظار کشیدم نام او را صدا بزنند، نزدند و در بهت و حیرت به لوح و تندیسی زل زدم که روی میز جا مانده بود. وقتی احمد محمود را در سالن دیدم که بر عصا تکیه داده تا خشم درونش را از بی‌مهری خیلی‌ها کنترل کند، درس بزرگی گرفتم: با احمد محمود که این کردند، با ما چه خواهند کرد؟

وقتی احمد محمود در بیمارستان میرعماد در بخش ICU بستری بود و آخرین شب زندگی‌اش را می‌گذراند، به ملاقاتش رفتم.نیمه‌شب بود، اما پرستار برخلاف مقررات مرا به بخش راه داد، چون می‌دانست مردی که فردا خورشید را نمی‌بیند، قانون خودش را دارد. احمد محمود به دشواری نفس می‌کشید و دور تا دور بدنش پوشیده از قالب‌های کوچک یخ بود. نهنگی در خشکی که رؤیای پیوستن به دریا را در سر می‌پروراند تا از دیار روشنفکرکش بگریزد. او به قالب‌های کوچک یخ دل نبست و فردای همان روز از قالب تن گریخت.

اغلب روشنفکران ما سرنوشتی این‌گونه داشته‌اند. در عسرت و تنگدستی بر اصول خود پافشاری کرده‌اند. آن‌ها اصولگرایانی بی‌ادعا بودند. نمونه‌هایش فراوان است: هوشنگ گلشیری و علی‌اشرف‌ درویشان از دو نحله‌ی فکری کاملاً متفاوت بودند اما پایبند به اصول روشنفکری. روشنفکران اصول‌گرا‌ هرگز اصول‌شان را دستاویزی برای رسیدن به قدرت به کار نبردند. نام‌های بسیاری، خاطرات بسیاری و تصاویر بسیاری را می‌توان از روشنفکران اصول‌گرا در این‌جا بگویم و برای این‌که فکر نکنید می‌خواهم غلو کنم، به یک نمونه‌ی دیگر بسنده می‌کنم. وقتی از محمود دولت‌آبادی در جایزه‌ی منتقدان تجلیل کردیم، هدیه‌ای برایش در نظر گرفته بودیم که ناشران خصوصی آن را تهیه کرده بودند. دولت‌آبادی هدیه را نگرفت و گفت: «آن را بگذارید برای نویسندگان جوان.»

نمی‌خواهم در وصف روشنفکران اغراق کنم. آن‌ها هم انسان هستند، با نقاط قوت و ضعف خودشان؛ مثل همه‌ی آدم‌ها، مثل روحانیون، مثل نویسندگان متعهد و مثل خیلی‌های دیگر. اما این روزها چه شده که به قول حضرت مسیح، خرده‌چوب را در چشم برادر خود می‌بینید اما تیر را در چشمان خود نمی‌بینید؟

در هیچ دوره‌ای پس از پیروزی انقلاب اسلامی تا به این اندازه علیه روشنفکران فعالیت نشده است. پس از روی کار آمدن دولت نهم و به قدرت رسیدن اصول‌گرایان و به دست گرفتن سکان فرهنگ در وزارت ارشاد، این فضا و رفتار علیه روشنفکران از سوی اصول‌گرایان را می‌شد پیش‌بینی کرد. اصول‌گرایانی که حتا در حاشیه‌ی قدرت دولت‌های پیشین هم نبودند، هرگز نسبت به مسائل فرهنگی بی‌اعتنا نبودند و در ۱۶ سال ریاست‌جمهوری علی‌اکبر هاشمی ‌رفسنجانی و سیدمحمد خاتمی، لحظه‌ای از انتقاد و فشار به وزارت ارشاد دست برنداشتند و در بسیاری موارد نیز مانع اهداف بلندمدت و کوتاه‌مدت وزیران ارشاد شدند و گاه نیز به دلیل فشارهای بی‌امان آن‌ها، وزارت ارشاد وزیران خود را از دست داد یا دچار بحرانی اساسی شد. استعفای سیدمحمد خاتمی از وزارت ارشاد و استیضاح عطاءالله مهاجرانی اوج این درگیری‌ها بوده است.

باید اعتراف کرد، آن‌قدر که اصول‌گرایان در براندازی بینش فرهنگی دولت‌های پیشین تلاش کرده‌اند، صاحب‌منصبان فرهنگی دولت‌های پیشین در حفظ و اقتدار برنامه‌ی فرهنگی خود انسجام و اعتقاد نداشته‌اند. همین جا هم به این نکته اشاره ‌کنم که اصول‌گرایان نیز هیچ برنامه‌ی‌ فرهنگی جدی برای ادامه‌ی جهاد خود ندارند. آن‌ها تک‌تک خاکریزهای فرهنگی را فتح کردند. اما گویا آن‌ها فقط برای مبارزه زاده شده‌اند، و برنامه، سعه‌ی ‌صدر و افرادی کارآمد برای ایجاد جریانی پویا و ماندگار ندارند. حتا آنها نمی‌توانند جریان‌های متعدد نویسندگان متعهد و مسلمان را راضی نگاه دارند و در تبلیغ موثر و فروش «واقعی» کتاب‌های نویسندگان‌شان موفق باشند. رسانه‌های فرهنگی اصول‌گرایان حتا نتوانسته‌اند در قد و قامت نویسندگان خودشان باشند و بعضاً نویسندگان متعهد و مسلمان از گفت‌‌وگو با نشریات اصول‌گرایان رندانه سر باز می‌زنند.

بگذریم، این نکته بحث مفصل‌تر و ریشه‌ای‌تری را می‌طلبد که مجالش در این مقال نیست. در این میان، حمله‌ی مراکز فرهنگی اصول‌گرایان به روشنفکران عجیب نیست و طبیعی ست اگر شدت هم بگیرد، اما نکته‌ی مهم این است که امروز کسانی به طیف حمله‌کنندگان به روشنفکران پیوسته‌‌اند که خود زمانی آرزوی دیدار با احمد شاملو، محمود دولت‌آبادی، بهرام بیضایی، رضا براهنی و... در سر می‌پروراندند و هر یک به لطایف‌الحیلی به دنبال تایید کتبی و شفاهی آن‌ها بودند. اما اینک در بازار گرم حمله به روشنفکران، عافیت و سلامت و ماندن را در همگام و همسو شدن با اصول‌گرایان می‌دانند. آن‌ها می‌دانند همه چیز زود فراموش می‌شود و فردا اگر کس دیگری بر اریکه‌ی قدرت باشد، ساز دیگری خواهند نواخت.

نمی‌دانم چگونه اصول‌گرایان در زمانی واحد می‌توانند با نا‌اصول‌گرایان هدفی مشترک را پی بگیرند! بعد از گذشت ۳۰ سال از انقلاب و وقوع بیش‌ترین حمله به طیف نویسندگان و هنرمندان روشنفکر، خوشبختانه برای روشنفکران و متأسفانه برای اصول‌گرایان، هنوز اگر آثار ماندگاری در سینما، ادبیات و نقد وجود دارد از آنِ روشنفکران است و تفکر آنان بر فرهنگ و ادبیات ما سیطره‌ای جدی دارد. البته در میان نویسندگان و هنرمندان مسلمان متعهد نیز آدم‌های موثر و ماندگار وجود دارند، اما متفرق‌اند و جریانی کلان در فرهنگ ادبیات و سینما نیستند.

فرهنگ‌ ما به آدم‌هایی چون احمد محمود، محمود دولت‌آبادی، محمدرضا شفیعی‌کدکنی، هوشنگ گلشیری، احمد شاملو و... بدهکار است. اگر بدهکاری خود را نمی‌پردازید اشکالی ندارد، طلبکاری نکنید. اگر طلبکاری هم می‌کنید، اشکالی ندارد، حداقل ناسزا نگویید. این راه را که برای حفظ خود می‌روید، پیش از شما خیلی‌ها رفته‌اند؛ این راه بیراه است.

پس از تحریر: خوشبختانه مرا نه نویسندگان متعهد و مسلمان قبول دارند و نه روشنفکران. پس شائبه‌ی حمایت از جریانی خاص در این یادداشت منتفی ست.

کامنت‌ها

کنسرت شکوهمندِ آشفتگی!

یک سال و نیم پیش هم گفتم که باور کنید بخشی از آشفتگی اوضاع فرهنگی، لزوماً به نگاه اقتدارگرایانه‌ی مدیران کنونی کشور و جزم‌اندیشی اقلیتی صدرنشین مربوط نمی‌شود؛ بخشی از این آشفتگی به دلیل ندانم‌کاری، ناپیشه‌کاری، نابلدی، خامی، بی‌تجربگی و برخوردهای سلیقه‌ای ایشان ایجاد شده و می‌شود. عجیب آن‌که پس از سه سال تکیه‌ی ایشان بر مصادر امور هم هنوز هیچ نشانی از برنامه و فکر منسجم و درایت و... در تصمیم‌گیری‌ها و اقدامات سلبی و ایجابی ایشان دیده نمی‌شود. تازه‌ترین نمودِ این آشفتگی، ماجرای کنسرتِ گروه امریکایی و مسلمان «دبو» است که متصدیان دولتی فرهنگ و هنر، چنان عجیب و غریب رفتار کردند که حتا مشاور هنری رئیس دولت هم به صدا درآمده که: "این حرکت، تصوير ناخوشايندی از جريان مديريتی کشور به اذهان متبادر می‌سازد."

این تصویر کاملاً درست است: مجوز کنسرت گروه «دبو» ساعاتی پیش از شروع برنامه لغو می‌شود، چند روز بعد وزیر ارشاد سماً از اقدام مدیران‌اش در لغو این کنسرت دفاع می‌کند و درست در همان روز، شمقدری که مشاور هنری رئیس دولت است، به شدت به رفتار وزارت ارشاد در این باره انتقاد می‌کند و حتا می‌گوید: "هنوز مشخص نشده به چه دليل و توسط چه مرجعی اين مجوز لغو شده." و داستان وقتی خنده‌دارتر می‌شود که رئیس دولت، با دستی پر از هدیه، به بدرقه‌ی گروهی می‌رود که برای اجرای کنسرت آمده بودند، ولی اجازه‌شان لغو می‌شود و در عوض، کنسرتی را هنگام رفتن تماشا می‌کنند که در طول عمرشان در هیج کشور اسلامی که هیچ، در هیچ جای دنیا هم ندیده‌اند! کنسرتی عجیب ولی واقعی از آشفتگی، بی‌برنامگی، کج‌سلیقگی و... کنسرتی که ظاهراً برای دولت هزینه‌ای ندارد و رایگان است، ولی هزینه‌های سنگین آن از جیب اموال عمومی (مردم) و جیب فرهنگ و هنر و اعتبار ایران، در سکوتِ تلخ این روزها پرداخت می‌شود.

گزارش کامل این ماجرا را با همه‌ی جزییات‌اش می‌توانید در روزنامه‌ی اعتماد امروز بخوانید.

کامنت‌ها

و هفتان سه‌ساله شد

و به چهارمین سال زندگی‌اش رسید و من، این روزها آن‌قدر رنجورم و خسته و ساکت که در این زمانِ «باید خوش بودن»، به جز «خسته نباشید و ببخشیدم» گفتن به همکارانِ بزرگوار و بی‌نام‌ام در هفتان که تنها پشتیبانان صادق من در این راه دشوار بوده‌اند تا کنون، تنها دست می‌آویزم به شعری از احمد شاملو که:
میان ماندن و رفتن حکایتی کردیم | که آشکارا در پرده‌ی کنایت رفت
مجال ما همه این تنگ‌مایه بود و دریغ | که مایه خود همه در وجه این حکایت رفت
کامنت‌ها

ما چهار نفر را کجا می‌برید؟

داستان چیست که تازگی‌ها برخی نویسندگان و هنرمندان متعهد و انقلابی، تلاش می‌کنند التزام و پیوندِ خود را پیوسته بر سر کوچه و بازار اعلام کنند؟

این از رضا امیرخانی، نویسنده‌‌ای که با همه‌ی هوش و توانایی و خلاقیت و ایمان‌اش ـ که می‌تواند به آن‌ها تکیه کند ـ در نشست‌های ادبی در باره‌ی آثارش، بارها جمله‌هایی به این مضمون گفته که: "چارچوب ذهنی من مثل تمام ایرانی‌ها در سیطره‌ی وقایع اطرافم مانند انقلاب اسلامی و شخص امام خمینی و رهبری ست." و در مقابل‌اش محمدرضا سرشار که او هم در هر نشستی اصرار دارد خاطره‌هایی تعریف کند از مقام رهبری؛ هم‌چنان که امروز در نشستی در باره‌ی کتاب‌اش گفته: چون به این چیزها افتخار می‌کنم، خاطره‌ای از مقام معظم رهبری ذکر می‌کنم. ایشان می‌فرمودند: من کسی نیستم که زندگی حضرت رسول(ص) را ندانم، ولی وقتی این برنامه را گوش می‌کردم احساس می‌کردم زندگی حضرت رسول(ص) را دارم می‌بینم... ایشان می‌فرمودند من آدم سخت‌گیری هستم ولی هر چه به این برنامه گوش دادم نتوانستم که اشکالی از آن بگیرم."

آن هم از مجید مجیدی که پریروز در ویژه‌نامه‌ی جام جم حرف‌های زیادی زده بود از جمله: "در هیچ دوره‌ای سیاستگذاران فرهنگی نتوانسته‌اند به وجود آورنده‌ی اتفاقات بزرگ باشند و به همین دلیل هم آقا در دیدار با سینماگران انتقاد کردند به وضعیت موجود و به صراحت گفتند امید من به شماهاست." یا در مورد فیلم بدوک، "هجمه‌های زیادی به من شد، ولی در برابر همه‌ی این هجمه‌ها، آقا یک پیغامی به من دادند که اگر قرار باشد کسی انتقاد کند و به چالش بکشاند همین شماها هستید."

البته مجید مجیدی این را هم گفته که: خيلی‌ها بعد از چاپ اين مصاحبه خواهند گفت که مجيدی هم نگاه حکومتی دارد، ولی خدا خودش می‌داند که نگاه من به ايشان خيلی متعالی ست و برايم آن زمان که هنوز رئيس جمهور نبودند و بعد که بودند و می‌آمدند پيش ما و سر سفره با ما املت می‌خوردند با الان که رهبر مملکت هستند، فرقی نکرده‌اند.

کامنت‌ها

بوشناسی!

حتا بوهای گند هم مثل بوهای خوب، شخصیت‌های متفاوت و مستقلی دارند. [منبع]
کامنت‌ها