گفتوگو با طعم «واو»!
تا وقتی آیین گفتوگو ندانیم یا پایبندِ آن نباشیم، این غلط فراگیر هم درمان نخواهد شد که «گفتوگو» را هی مینویسیم «گفتگو» تا موقع خواندن و گفتنش هم بگوییم «گفتِگو»! گو این که این ایراد در متنهای ما باقی خواهد ماند تا وقتی که یاد نگیریم «گفتوگو» آیین دارد و بند نخست آییناش به همان «واو» وسطِ آن مربوط میشود که یعنی، بگذار بگوید و خوب بشنو و تلاش کن بفهمی چه میگوید و حرفش که تمام شد، لختی تأمل کن … ادامه