«من می‌ترسم» این آخرین اکران عمومی سینمای مستقل باشد

یکی دو هفته پیش که بهنام بهزادی خبر اکران آخرین فیلمش «من می‌ترسم» را داد، به یکی دیگر از رفیقان سپردم که به‌جای من به مهمانی فیلم برود و برایم از حال‌وهوای آدم‌ها و آن‌جا بنویسد. کنجکاو بودم این را هم بدانم فیلمی که این همه سال از ساختش گذشته، با این شتاب و فشردگی رویدادها در ایران، از اعتراض و سرکوب و جنگ و بحران در پی بحران، آیا هنوز نسبتی با حال‌وهوای امروز جامعه‌ای که حدود هشت سال است از آن دورم دارد یا نه. آن‌چه می‌خوانید، یادداشتی است که همین رفیق اهل بخیه برایم فرستاد و شما را هم مهمانش می‌کنم. … ادامه

صدسالگی میشل فوکو؛ چرا کاشف سازوکارهای قدرت در شناخت انقلاب ۱۳۵۷ به خطا رفت؟

بدگمانی میشل فوکو به تشخیص‌ها و قطعیت‌ها در نگاه او به انقلاب ۱۳۵۷ چندان دیده نمی‌شود و کسی که روشنگر زوایای پنهان قدرت و اقتدار در جامعه‌ی بشری است، در نگاهش نوعی شیفتگی به این انقلاب بود که با آموزه‌ها و یافته‌های او نمی‌خواند و همچنان موضوع نقد منتقدان فوکو است. نکاتی که در این دو مقاله مطرح می‌شود، هم برای بازاندیشی در انقلاب پیچیده‌ی ۱۳۵۷ خواندنی است و هم برای تأمل در خطاهایی از جنس خطاهای فوکو که شاید بتوان در اندیشیدن به آینده‌ی ایران از تکرارشان پرهیز کرد. … ادامه

اعترافات اجباری از نوع اختیاریِ محسن نامجو!

بازگشت محسن نامجو به ایران، که با پا و میل خودش هم رفت، خیلی‌ها را از هر سو و با هر گرایشی به تب‌وتاب انداخت و برخی را هم به اشتباه. ویدئویی که هفته‌ی پیش منتشر کرد، با همه‌ی فحش و فضیحت‌هاش، این خوبی را دست‌کم داشت که بتواند برخی را از اشتباه درآورد. نامجو در این ویدئو از «رنسانس فرهنگی عجیبی» در ایران گفت که در بخش دوم این متن به آن می‌رسیم. پیش و مهم‌تر از آن اما بخش‌هایی از گفتار او در این ویدئو است که می‌تواند روشنگر وضعیت خودش باشد. … ادامه

چرا فیلم «دعوت» اولیویا وایلد از نسخه‌ی اصلی اسپانیایی‌اش ارزشمندتر است؟

فیلم سینمایی «دعوت» (The Invite) اولیویا وایلد برای من بسیار ارزشمندتر از آن است که آن را فقط یک اقتباس آمریکایی خوب یا حتا عالی از اصل اسپانیایی آن بخوانم. دیگر نسخه‌های این فیلم را که فرانسوی‌ها و ایتالیایی‌ها و سوئیسی‌ها و حتا براداران و خواهران کره‌ای از نوع جنوبی با اقتباس از فیلم «همسایه‌های طبقه‌ی بالا» ساخته‌ی سسک گای ساخته‌اند، ندیده‌ام. اما «دعوت» اولیویا وایلد در مقایسه با «همسایه‌های طبقه‌ی بالا» از آن نمونه‌های نسبتاً نادر است که اقتباس نه تنها از زیر سایه‌ی اثر اصلی بیرون آمده بلکه با دست بردن در مضمون و مفهوم اثر از اصل آن پیشی گرفته و به اثری مستقل تبدیل شده است. … ادامه

سریال DTF St. Louis؛ از آن سوی خیابان همه‌چیز عادی است

نام این سریال کفایت می‌کند برای این‌که خیال کنی با قصه‌ای طرفی درباره‌ی آدم‌هایی که از زندگی مشترک و میان‌سالی و روزمرّگی خسته شده‌اند و می‌خواهند سهمِ لابد ازدست‌رفته‌شان از شور جوانی و سکس و هیجان عاطفی را پس بگیرند. سریال در آغاز تقریباً تمام نشانه‌های لازم برای تأیید چنین تصوری را دارد، به‌وفور و به‌روشنی. اما همه‌ی این نشانه‌ها معنای اولیه‌شان را خیلی زود کنار می‌گذارند و دامگه حادثه آرام‌آرام دهان گشادش باز می‌کند.

سریال دی‌تی‌اف سنت لوئیس ابتدا وانمود می‌کند که قرار است قصه‌ای پیرامون همین میل ظاهراً ساده را روایت کند، اما هرچه جلوتر می‌رویم، بیشتر معلوم می‌شود که سکس در این قصه بیشتر وسیله است تا مقصد. و کار اصلی از جایی شروع می‌شود که قطعه‌ها سر جای معمول خودشان نمی‌نشینند؛ حتا روند بازجویی‌ها. … ادامه

بازگشت خوابگرد از زیر خاکستر؛ وظیفه‌ی کلمه در میانه‌ی ویرانی

روستای دزلی کردستان، ۱۵ خرداد ۱۳۹۷

رضا شکراللهی: ضدجنگ بودن برای من که نزدیک به چهل سال زخم و رنج و درد و پریشانی آن را روی شانه‌ام به این سوی و آن سوی ایران و دنیا کشیده‌ام، موضعی سیاسی یا فضیلتی اخلاقی نیست. جنگ برای من که در نوجوانی حتا فرو ریختن بمب‌های خوشه‌ای بر روستای دزلی کردستان را با چشم خودم دیده‌ام و وحشتش بندبند وجودم را جویده است، چیزی است برآمده از حافظه‌ی تن و روان. … ادامه

آیا رضا پهلوی می‌تواند مثال درست یک رهبر اپوزیسیون باشد؟

مهرماه ۱۴۰۱ در اوج جنبش «زن زندگی آزادی»، روزنامه‌نگار فقید رضا حقیقت‌نژاد درباره‌ی حامد اسماعیلیون، که از پرچمداران اعتراضات در خارج از کشور بود، می‌گفت «او رهبر اپوزیسیون نیست ولی مثال درست یک رهبر اپوزیسیون است؛ چهره‌ای که نشان داد اگر کسی برنامه و کاریزما داشته باشد، ایجاد حرکت منسجم میان مردم ممکن است». بیش … ادامه

چرا لحن کودکانه‌ی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، تا این حد موفق است؟

اشتفانی هنینگ:* ترامپ در مصاحبه‌ی اخیرش با سایت پولتیکو ۴۵ دقیقه‌ی تمام در حالت آماده‌باش بود؛ رفتاری که در دیگر مصاحبه‌هایش هم تکرار شده است. همین موضوع به‌تنهایی گسستی آشکار با آن چیزی است که در فضای سیاسی از نظر بلاغی جا افتاده است. مصاحبه‌ی داشا برنز از روزنامه‌ی آمریکایی «پولیتیکو» با ترامپ در حالی … ادامه