امید در تاریکی تاریخهای ناگفته و احتمالات بیکران ربهکا سولنیت، نویسنده و مورخ و کنشگر، هجده کتاب دربارۀ محیط زیست، مناظر، اجتماع، هنر، سیاست، امید و حافظه نوشته است، ازجمله این کتابها: این حوالی دوردست؛ راهنمای میدانی برای گم شدن؛ سفردوستی؛ تاریخچۀ راه رفتن؛ رود سایهها: ادویرد مایبریج و غرب وحشی تکنولوژیک (که به خاطرش جایزۀ گوگنهایم، جایزۀ حلقۀ منتقدان کتاب ملی در حوزۀ نقد و جایزۀ ادبی لنان را دریافت کرد). او که از کودکستان تا تحصیلات عالیه را … ادامه
“صدای تلویزیون را از توی حمام میشنید. یکی از شبکههای ماهوارهای تظاهراتِ دیروزِ مردم را نشان میداد و شعارهای مردم را. خون بود که از تنش شسته میشد و راه میکشید سمتِ چاهک. این تصویر را هم توی خیلی از فیلمها دیده بود. فکر کرد دنیا دیگر هیچ حرفِ تازهای برای گفتن ندارد. حوله را پیچید دورِ تنش و همینکه از حمام بیرون آمد، در تلویزیون چهرهی دختری را دید خونآلود که مردی سرش را در بغل گرفته بود. صدای … ادامه
معین پایدار: اگر از چراییِ کاری آگاه باشیم، احتمال اینکه درست از آن استفاده نکنیم ضعیف میشود؛ اما مسئله به همین سادگیها هم نیست. رسیدن به این آگاهی، انرژی جسمی و ذهنی میبَرد و این با تمایل آدم ناسازگار است؛ برای همین است که چیزی را از بر میکنیم و با تأملِ کمتر دستبهکارش میشویم. نمونهای از این مسئله را میتوان در گیومهگذاری دید. گاه، شاهدیم که گیومه نابهجا بهکار گرفته شده است. بهقدرِ تجربه و درکم، تاکنون برای گیومه بیشتر از … ادامه
رضا شکراللهی: از خوابگردِ قدیم که اثاث میکشیدم به خوابگردِ جدید، یعنی همینجا که میبینیدش، خیال میکردم خیلی زود با چند تا کلیکِ ناقابل کلِ بایگانیِ اینهمهسال را هم به اینجا منتقل میکنم. نشد. هنوز هم نشده. برای همین تصمیم گرفتم هرازچندگاه سری به توبره بزنم و نوشتهای از آن بایگانیِ حجیم را در اینجا از نو منتشر کنم. یادداشتی که در ادامه میخوانید، مربوط است به ۱۰ اسفند ۱۳۹۳ که در آستانهی زادروز پسرم نوشتمش، با موضوع وبلاگنویسی. فقط به … ادامه
رضا شکراللهی: نمیدانم اگر محمدرضا لطفی زنده بود و محمد معتمدی ازش میپرسید بروم آلبوم تازهام را در «سازمان اوج» درآورم یا نه، لطفی به او چه میگفت. این را هم نمیدانم که اگر لطفی الان زنده بود، آیا اصلاً محمد معتمدی را میپذیرفت تا راه به او بنماید یا نه. در هر حال، محمد معتمدی آلبومِ «حالا که میروی» را با حمایتِ «مرکز مأوا» که زیرمجموعهی «سازمان اوج» است منتشر کرده. ده سال پیش که محمد معتمدیِ آن موقع … ادامه
عامهپسند؛ شکِ دشوار یا ایمانِ آسان؟ سحر سخایی: عامهپسند واژهای پربسامد و از ریختافتاده است. پربسامد است چون از متونِ مکتبِ فرانکفورت تا مقالاتِ ادبی و موسیقایی و سینمایی را دربرمیگیرد، و از ریختافتاده است چراکه بنا به نظر و مصادیقِ موردنظرِ بهکاربرندهاش تغییرِ معنا میدهد. گاهی عامهپسند بهمعنای هنر یا اثری سطحی و مبتذل است که تلاش میکند آنچه را میخواهد بگوید بهروشنی در اختیارِ مخاطب قرار دهد. همینجاهاست که صدای آدورنوی فیلسوف درمیآید که این سادهکردنِ مفاهیم و … ادامه
آرمان ریاحی: بیزززز! یک صدای آشنا برای بینندههای یک مسابقهی بسیار بسیار مشهورِ تلویزیونی با مخاطبانِ انبوهِ جهانی. آیا اینجا شاهد شگفتزدگی «سایمون کاول» یا جیغهای هیجانزدهی «تیرا بنکس» خواهیم بود؟ نه! در اینجا، یعنی در برنامهی عصر جدید شبکهی سوم سیما، امین حیایی لبخندهای یکوریِ همیشگیاش را تحویلمان میدهد و رؤیا نونهالی در کسوتِ یک بانوی سیاهپوش با تکنیکهای ناب بازیگریاش به شرکتکننده، ابراز ترّحم مىکند یا خشنودیاش را نشان میدهد. و یک تازهوارد در برنامهی عصر جدید که ظاهراً … ادامه
رضا شکراللهی: خطِ فارسی کم بیمار است و دچارِ تشتّتِ ذاتی و عرضی، بیدقتیِ مؤلفانِ کتابهای درسی هم گاهی میشود قوزٌ علی قوز. در صفحهی ۵۵ کتابِ نگارشِ فارسیِ پایهی هشتم نوشتهاند قاعده این است که هرگاه بخش دوم کلمههای ترکیبی با نشانهی «آ» شروع شود، فاصله از میان دو بخش برداشته و علامت مد حذف میشود. پس «پیش آهنگ» را مینویسیم «پیشاهنگ». حالا من چه بگویم به دانشآموزی که از من میپرسد پس چرا «دانشآموز» را نباید «دانشاموز» بنویسیم؟ … ادامه