زیرزمین آسمانی
با آن که در دانشکده دو واحد موسیقی پاس کردم، اما هیچ چیز از علم موسیقی یا موسیقی علمی نمیدانم. برای همین، موسیقی گوش کردنم ـ که زیاد است و وقتی مینویسم حتماً باید باشد ـ هیچ قاعده و قانونی ندارد. از «باخ» شروع میشود، به «پرایسنر» میرسد، و بعد به موسیقی فیلم «گلادیاتور» و بعد شجریان و بعد فرهاد و آخر سر هم آغاسی. موقع نوشتن رمانم هم، مدام و از پی، سمفونی نه بتهوون گوش میدادم و سه … ادامه