نقد و معرفی «خنده در خانهی تنهایی» نوشتهی «بهرام مرادی»
محمدحسن شهسواری آنچه که جهان داستانی هر نویسنده را جذاب میکند، منحصربهفرد بودن آن است. اگر ما داستانی را بخوانیم که فضایش، آدمهایش و تکنیکهایش؛ ادامه، تقلید و یا حتا تحسین نویسندهی دیگری باشد، چه چیزی ممکن است آن را برای ما جالب کند؟ برای همین است که در تاریخ ادبیات هر کشوری تنها چند قله داریم و بقیه، تپهماهورهایی هستند، طراحی شده بر اساس همان قلهها. بهرام مرادی در مجموعهداستان خنده در خانهی تنهایی گاه تپهماهور است و البته … ادامه