اشارهدر سال گذشته، در یکی از نشستهای کتاب ادبیات و فلسفه من و نویسنده و مترجم محترم آقای مصطفی مستور دربارهی آثار «سلینجر» صحبت کردیم. مستور بیشتر به محتوای آثار او نظر داشت که که میتوانید مشروح آن را در مقالهی پرمغزی با نام «سلینجر و ژرفنگاری معصومیت» در شمارهی اخیر ادبیات و فلسفه (۸۷ و ۸۸) بخوانید. حرفهای من در آن جلسه هم چیزی بود در مایههای متن زیر: [متن کامل] من بیشتر دربارهی فرم آثار سالینجر صحبت میکنم. … ادامه
«این نوشته چیست به آن لینک دادهای درباب معروفی درغربت؟ چی میخواهد بگوید؟ وسط دعوا تکلیف چی را میخواهد معلوم کند؟ چرا همه را به یک چوب میراند؟ متر و معیارت برای این لینک چی بوده؟ جنازهی مسکوب را میآورند ایران به خاک بسپرند و مسکوب هم همیشه به ایران رفت و آمد داشت و غربتنشینیاش دلایل شخصی خودش را داشت. اگر معروفی در غربت کتاب غربت بنویسد اشکال چیست؟ به سبک خودت به خدا من نمیفهمم این چی میخواهد … ادامه
“تاریخ چندهزارسالهی ما آنقدر فراز و نشیب دارد، تکانها و چرخشهاى سخت و غافلگیرکننده دارد که نمىتوانم در چند جمله بیان کنم. اما در این دو سه قرن اخیر ما مردمى هستیم با فرهنگ اما در زندگى اجتماعى نادان و ناتوان. با وجود پشتوانهی غنى هنوز یاد نگرفتهایم که با همدیگر چگونه کنار بیاییم. و در زندگى اجتماعى عاجزیم. در مناسبات خصوصى و فردى، دوستى، خویشاوندى و غیره باگذشت و فداکاریم اما در روابط اجتماعى مخصوصاً وقتى پاى سیاست به … ادامه
حتما با این کلام آشنایید که «هر کتابی ارزش یکبار خواندن را دارد». به باور من میشود گفت: «هر کتابی ارزش یکبار نوشتهشدن را دارد!» و هنـگامی که پای ادبیـات داسـتانی در میـان باشـد، ایـن «ارزش» دوچندان میشـود. پیام یزدانجو ـ ی جوان ـ را پیشتر به خاطر ترجمه و تألیف چندین و چند کتاب فلسفی و ادبی میشناختم، تا این که «فرانکولا» را خواندم. فرانکولا نخستین رمان اوست که گمان میکنم انتشارش بهعنوان نخستین اثر داستانی مستقل یک مترجم … ادامه
چهقدر جدیبودن و خشکمزاجی؟ گاهی وقتها لبخند هم ضروریست! هیچ سوژهی جاری و زندهای برای خندیدن پیدا نمیکنم. دستبهدامن تاریخ معاصر میشوم. از طنزپردازان معاصر گمان نمیکنم مردمیتر و استوارتر از شادروان ابوالقاسم حالت بشود سراغ گرفت که پس از سرودن شعر نخستین سرود رسمی جمهوری اسلامی، در چند سال آخر زندگی خود پس از انقلاب نیز همچنان تا پای مرگ طنازی کرد. خواندم که در شهریور ۱۳۲۰، وقتی ایران به اشغال متفین درآمد و رضاخان مجبور به کنارهگیری شد؛ … ادامه
در شمارهی اول همشهری ماه گزارشگونهای نوشته بودم از برخی رمانهای چاپ شده در سال هشتادو دو که بخشهایی از آن به دلایلی از جمله کمبود جا چاپ نشد. بد ندیدم که در روزهای آغازین سال این یادداشت به صورت کامل در این جا آورده شود. به دلیل جوایز ادبیات داستانی که در هر سال داده میشود، روند بررسی و حتا مطرح شدن رمانها در ایران به گونهای است که در هر سال آثار سال گذشته بیشتر به چشم میآید. … ادامه
هرچه را دربارهی شیوهی درستنویسی در وب زیر عنوان غلط ــ نامه نوشتم، یکجا پس میگیرم. نیمفاصله بهجای فاصله و نقطهگذاری درست و جدانویسی و «است» بهجای «میباشد» و همهی موارد پیشکش خودم. من نمیفهمم آخر چرا وقتی پای نوشتن به میان میآید، بعضیها دست و پایشان را گم میکنند و راه رفتن خودشان هم فراموششان میشود. مرگ من این یک جمله را بخوانید: «… یک مورد مشکل در آن مشاهده شده و آن هم غیر قادر بودن ترجمه از … ادامه
:: جایزهدهندگان ادبیات داستانی “امید” سفارش میدهند!… اعلام شده بود داستانهایی می توانند امید برنده شدن داشته باشند که در آنها ذهنیتهای بیمارگونه و نابههنجار دیده نشود و یأس و سرگشتگی جای خود را به سرزندگی، طنز و امید به آینده بدهند و نویسندگان این داستانها از نظرات افراد باتجربهتر استفاده کنند…ژدانف، کارگزار رسمی رئالیسم سوسیالیستی و جلاد نویسندگان مستقل روس که منادی امید و سرزندگی؛ و دشمن یأس و کسالت در ادبیات بود و البته دهها و صدها رماننویس … ادامه