سال هشتاد و سه، نظرسنجی کوچکی کردم در مورد معتبرترین جایزه ادبی ایران، میان صد نفر از کتاب‌خوان‌های حرفه‌ای. در آن نظرسنجی، کسانی کتاب‌خوان حرفه‌ای اطلاق می‌شدند که در سال بیش از بیست رمان و مجموعه داستان ایرانی می‌خوانند. نتیجه این که پنجاه و سه درصد از پاسخ دهندگان جایزه ادبی هوشنگ گلشیری را معتبرترین دانستند. جایزه‌ی بعدی سیزده درصد معتبر بود که این یعنی فاصله‌ی بسیار. نمی‌دانم امسال که سال هشتاد و شش است، چنین نظرسنجی‌ای چه نتایجی در … ادامه

بازی عروس و دامادمجموعه‌داستان بلقیس سلیمانی با نام «بازی عروس و داماد» که به تازگی منتشر شده، در واقع حدود شست داستانک یا فلش‌فیکشن، یا داستان مینی‌مال یا هر نام دیگری ست که احتمال پرفروش‌شدن آن بسیار است. بلقیس سلیمانی در این داستانک‌ها، فقط به فکر غافلگیرکردن خواننده نیست، بلکه مایه‌های درهم‌رونده‌ی «طنز» و «مرگ» و نیز اتکای بیش‌تر آن‌ها به نگاهِ موشکافانه‌ی او به جامعه از پشت عینکِ داستان‌نویسی که به شدت دغدغه‌های اجتماعی دارد، بلقیس سلیمانی را در … ادامه

هفته‌ی پیش، در نشستِ هفتگی شهر کتاب با عنوان «جست‌وجوی مولانا در حافظ»، دکتر علی محمد حق‌شناس هم سخنرانی کرد. اکنون که روزهای بزرگداشت حافظ را پشت سر می‌گذاریم، شاید متن این سخنرانی ِ گیرا و سودمند، هدیه‌ای شایسته باشد برای اهل ادبیات. دکتر علی‌محمد حق‌شناس:بینامتنیت به کلی با تلمیح، اقتباس، استقبال و دیگر شگردهای ادبی از این دست فرق دارد. بینامتنیت رابطه‌ای ‌ست که بین یک متن از یک طرف، و کلیه‌ی متون پیش از آن از طرف دیگر … ادامه

خب، مبارک‌مان باشد! یعقوب یادعلی حالا با حکم دادگاه، به اتهام نوشتنِ قسمتی از رمانش «آداب بی قراری» که سه سال پیش منتشر شد و جایزه‌ی بهترین رمان سال را هم از بنیاد گلشیری گرفت، به حبس و نوشتن چهار مقاله محکوم شد. حکم محکومیت یادعلی را وکیل او صالح نیکبخت به ایسنا چنین شرح داده: “قاضی دادگاه که فرد وارسته و شایسته‌ای بود، در حکم صادره آورده است با توجه به جوان بودن متهم و نیز نداشتن سابقه‌ی کیفری، ۹ … ادامه

این جمله‌ی علی‌اصغر سیدآبادی در واکنش به پرونده‌ی‌ ویژه‌ی هفته‌نامه‌ی «شهروند امروز» با موضوع محسن مخملباف، شاید درست‌ترین‌شان بود که نوشت: “باز هم به انتظار مخاطب برای نقد و استدلال و ایده‌های تازه و حرف‌های نو پاسخی داده نشده است. فقط آن ستایش‌های بی‌شمار بی‌استدلال جایش را به ناسزاهای بی‌شمار بی‌استدلال داده است. سکه همان سکه است، فقط اکنون روی دیگرش را می‌بینیم.” نشر پرونده‌‌ای با این کیفیت، از دو منظر مایه‌ی تعجبِ خواننده‌هایی چون من شد: نخست رویکردِ رسانه‌ای … ادامه

در مقدمه‌ی کتابِ «کجا می‌توانم پیدایش کنم» چنین آمده است: “موراکامی اگر بزرگ‌ترین نویسنده‌ی ژاپن نباشد، بی‌تردید از مشهورترین نویسندگان این کشور است. این نویسنده‌ی سر به زیر و کم حرف، سال‌هاست به دلیل شهرت بی‌حد و مرز خود در جهان، به خصوص در ‌امریکا، آماج حمله‌های روشنفکران ژاپنی ست. طبیعی ست در کشوری که با سنت‌ها درهم تنیده است، آب روشنفکران با نویسنده‌ای که لباس‌های جین و تی‌شرت می‌پوشد و ترانه‌های بیچ بویز و بیل ایوانز گوش می‌دهد، در … ادامه

امشبم را با این قطعه، به لرزش روح می‌گذارنم: من چاقو به چاقو ساییدم، گردن پسر را جابه‌جا کردم، دعا خواندم، گریه کردم، معطل کردم،تا می‌توانستم معطل کردم.اما هیچ قوچی نیامد.هیچ قوچی نیامد.هیچ قوچی.و من پسرم را کشتم.  وبلاگ آفریننده‌اش

انگار این یک واقعیتِ گریزناپذیر است که در فضای سیاسی حاکم بر مطبوعات، تنها راهِ بقا، پیش رفتن به سمتِ انتشار هفته‌نامه و ماه‌نامه است، به جای روزنامه‌های دست‌ـ‌وـپاـ‌شکسته‌ای که زندگی آن‌ها هم به اندک جوهر خودکار یک قاضی بند است! بهترین مثالِ نوظهور ممکن، هفته‌نامه‌ی «شهروند امروز» که بی‌شک با آن آشنا هستید. اما امروز روی دکه‌‌ی مطبوعات، نخستین شماره از ماه‌نامه‌ی «روان‌شناسی و هنر» را دیدم. پیش‌تر، علیرضا محمودی ایرانمهر حرفش را زده بود، و دیدن خودِ نشریه … ادامه