من آن‌قدر احمق نیستم که از برخی ندانم‌کاری‌های فرهنگی و سیاسی یکی دو دهه‌ی‌ اخیر این کشور و پیامدهایش زجر نکشم.آن‌قدر احمق نیستم که نفهمم، به جای دولت‌مردان، جماعتِ کوچکی چون ما، چه تلاشی می‌کنیم برای جبران گوشه‌ی بسیار کوچکی از آن خطاهای کشدار که، بانی و مسئول‌شان ما نیستیم.آن‌قدر احمق نیستم که نفهمم این ماییم به جای دولت‌مردان که، درست‌ترین و سریع‌ترین شیوه‌ها را، هرچند با تأثیر گاه بسیار و گاه کم و گاه هیچ، برمی‌گزینیم، در رویارویی با … ادامه

پس از انتشار پنج داستان برگزیده‌ی مسابقه‌ی داستان کوتاه شهر کتاب، وعده کرده بودم، چند داستان ارزشمندِ دیگر این مسابقه را که «به هر دلیلی» شاید امکان انتشار نیابند، به انتخابِ مشترکِ خودم و محمدحسن شهسواری، در کتابخانه‌ی خوابگرد منتشر کنم. این چند داستان (به ترتیب الفبا) از این قرارند: اشکاف، نوشته‌ی حامد حبیبی ـ قطبِ پنج‌شنبه، نوشته‌ی ایمان اسلامیان ـ گُم‌ورزی، نوشته‌ی سعید شریفی ـ مکاشفه، نوشته‌ی فرزانه سالمی ـ مهمانی، نوشته‌ی ایمان اسلامیان ـ هرزگی‌ها، نوشته‌ی آقای منایی … ادامه

از «کردن» چه بدی دیده‌ایم که تاب نمی‌آوریم‌اش و، این‌قدر خجالت‌زده دنبال جایگزین می‌گردیم برایش و، به‌جای این که «بکنیم»، «می‌نماییم» یا «می‌داریم»؟ چند هفته پیش که در حضور جنابِ رضا سیدحسینی هم همین موضوع را طرح کردم (نمودم)، گفت که حتا به اعضای شورای عالی ویرایش ـ از جمله او ـ اعتراض کرده‌اند (داشته‌اند) و گفته‌اند که چرا اصرار می‌کنید (دارید)، کلمه‌ای را که در گویش عوام بوی رکاکت می‌دهد، به سر جایش برگردانید؟! و مگر نبوده در ادبیات … ادامه

با آن که در دانشکده دو واحد موسیقی پاس کردم، اما هیچ چیز از علم موسیقی یا موسیقی علمی نمی‌دانم. برای همین، موسیقی گوش کردنم ـ که زیاد است و وقتی می‌نویسم حتماً باید باشد ـ هیچ قاعده و قانونی ندارد. از «باخ» شروع می‌شود، به «پرایسنر» می‌رسد، و بعد به موسیقی فیلم «گلادیاتور» و بعد شجریان و بعد فرهاد و آخر سر هم آغاسی. موقع نوشتن رمانم هم، مدام و از پی، سمفونی نه بتهوون گوش می‌دادم و سه … ادامه

قرار است در اواخر فرودین سال ۱۳۸۶، پاتوق فرهنگی تهران (سینما ایران)، همایشی برگزار کند با موضوع «ادبیات ایران و جهانی‌شدن»  با حضور کارشناسان و صاحب‌نظران، که دبیر و مدیر اجرایی این همایش علیرضا محمودی ایرانمهر است. حدود یک ماه پس از آن هم قرار است، تله‌کنفرانس‌های خاصی هم با همین موضوع، در این پاتوق برگزار شود؛ یعنی ارتباط مستقیم حاضران و کارشناسان در تهران با کسانی چون نیلوفر طالبی در امریکا. نیلوفر طالبی مؤسسه‌ای را اختصاصاً برای ترجمه و نشر آثار ادبی … ادامه

از بین هفتاد داستانی که به مرحله‌ی دوم مسابقه‌ی داستان کوتاه شهر کتاب رفتند، داوران نهایی، جایزه‌ی‌ نخست را به پیمان اسماعیلی دادند به خاطر داستان میان حفره‌های خالی، که آن را در کتابخانه‌ی خوابگرد گذاشتم و، خواندید.  وعده کرده بودم، چهار داستان برنده‌ی دیگر را هم منتشر کنم. این چهار داستان را هم به عنوان داستان‌های دوم و سوم مسابقه بخوانید که رتبه‌شان برآیند نظرهای پنج داور نهایی‌ست. می‌دانید، ولی برای بی‌دقت‌ها می‌گویم که اولاً نتیجه‌ی هر داوری، برآیند نظر … ادامه

چوپان‌زاده‌ای به یاد می‌آورد نوجوانی‌اش را که سرهنگ با دختر نوجوانش ـ نازی ـ ‌سالی یک بار برای شکار می‌آمدند دشت، و او و پدرش از آن‌ها پذیرایی می‌کردند و چوپان‌زاده، حفره‌ی روباها را دود می‌داده تا سرهنگ آن‌ها را با تیر بزند و او و نازی بخندند؛ چند سال پشت سر هم. و بعد دیگر نیامدند و سال‌ها گذشت و چوپان پیر آسم می‌گیرد و همراه پسر جوانش به شهر می‌آید، نشانی سرهنگ را دارند و به خانه‌اش می‌روند. … ادامه

شبهِ‌گزارش همایش ِ «در ستایش داستان کوتاه»تأثیر خواندن یک داستان کوتاه خوب بر من، احتمالاً شبیه تأثیر ماده‌‌ی بیهوشی اسب است بر کسانی، به شرطِ آن که در ماهیتابه سرخش کرده باشند و با نمی‌دانم چند درصد چی، به مدت نمی‌دانم چه دقیقه هم زده باشند و نمی‌دانم با چی و چه‌قدرش را در نمی‌دانم کجای‌شان تزریق کرده باشند، تا روان‌شان گردان شود! اکنون که ساعت نزدیک چهار و نیم بامداد است، نیم ساعتی‌ست روانم گردان شده از دوباره‌خوانی بهترین … ادامه