به‌نظرم کار بیهوده‌ای‌ست معذرت‌خواهی به‌خاطر این همه تاخیر در انتشار گزارش جدید بازار کتاب؛ چون ذکر دلایلش، حدیثی مکرّر و ملال‌انگیز است. اما ناگزیرم بگویم که از این پس نیز نظم گذشته‌ی ـ دوهفتگی ـ در زمان انتشار گزارش رعایت نخواهد شد؛ در عین حال که تلاش خواهم کرد سوخت و سوز نداشته باشد. توضیح چندباره‌ی این نکته هم شاید ضروری نباشد که این گزارش‌ها، گزارش «نشر» نیست، بلکه گزارش «بازار» کتاب است و کتاب‌هایی که به فروشگاه‌های کتاب رسیده‌اند. تازه‌های … ادامه

بیش از پنج ماه پیش، وقتی «مانی حقیقی» خبـر پذیرفته شدن فیلم توقیف‌شده‌اش آبادان را در جشنواره‌ی قاهره می‌داد، به هیچ وجه حدس نمی‌زد که انتشار خبر، معاونت سینمایی را سر خشم آورد و نهایتا یکی از مدیران بنیاد فارابی فکسی را به مدیران جشنواره‌ی قاهره ارسال کند با این مضمون که: در صورت نمایش «آبادان» در قاهره، بنیاد فارابی همه‌ی مراودات خود را با آن جشنواره قطع خواهد کرد. هم‌چنان که اگر حدس می‌زد لیست مفصل اصلاحیه‌های معاونت سینمایی … ادامه

فضای سیاسی مملکت دوباره تب کرده و یک‌بار دیگر همه افتاده‌اند دنبال قرص مسکن تا تبش را پایین بیاورند و باز به همه ثابت کنند که استامینوفن آن هم از نوع کدئینی‌اش چه‌قدر خوب است؛ با این حال برخی امور مثل مقدمات برگزاری جشنواره‌ی فیلم فجر هم‌چنان با آرامش به روند طبیعی خود ادامه می‌دهند. اما این روند واقعا «طبیعی» و «سالم» است؟‌ نه، خوشحال نشوید. قرار نیست یادداشت تحلیلی بنویسم؛ فقط مروری کوتاه بر اخبار رسمی و غیررسمی جشنواره، … ادامه

۱- یک بسته پفک را می‌خرید ۱۵۰ تومان؛ پول زیادی نیست، به‌نظر می‌ارزد. چه حجیم است و بزرگ، و چه‌قدر خوش‌آب و رنگ. با کلی سرو صدا و چرق و چروق بازش می‌کنید. یکهو بادش خالی می‌شود. کم‌تر از نصف بسته، آن ته‌ته‌ها مقداری پفک هست. دست می‌کنید داخلش و شروع می‌کنید به خوردن. چند دانه‌ی اول معمولا به مذاق‌تان خوش می‌آید. دست و بال و دهن‌تان کثیف می‌شود، اما با سرعت به خوردن ادامه می‌دهید. تمام می‌شود. نگاهی به … ادامه

خوابگرد: شهره آغداشلو پس از سال‌ها فعالیت هنری و شبه‌سیاسی در خارج از ایران سرانجام این موقعیت را به دست آورد که بتواند در فیلمی قابل‌توجه از سینمای هالیوود نقشی اساسی بازی کند. یکی از گفت‌وگوهای او دراین‌باره، در نیویورک‌تایمز منتشر شد که ترجمه‌ی بهداشتی آن را می‌توانید در سایت ۳۰نما بخوانید. دامون مقصودی متن کامل ترجمه را نیز در اختیار من گذاشت تا به‌خاطر محذوراتی که در سایت ۳۰نما دارد، آن را در خوابگرد منتشر کنم. مترجم مهمان: دامون … ادامه

وقتی بحث ابتذال در وبلاگستان فارسی شروع شد، گرد و خاکی به هوا بلند شد که می‌توانست حرف‌های درست و حسابی را هم در میان خود گم کند. زمان گذشت و کم‌کم برخوردهای جدی‌تر با این موضوع نمایان شد. آخرین نمونه‌اش پی‌گیری بحث توسط علیرضا دوستدار است که صفحه‌ی ویژه‌ای را برای این کار در نظر گرفته است. همان آیام محمدحسن شهسواری هم در بین گپ‌هایمان گفت که به بهانه‌ی ماجرا قصد دارد یادداشتی تحلیلی بنویسد. کلی به او غر … ادامه

در بخش نخست این جستار درباره‌ی گروه‌های اقلیت و اکثریت صحبت کردیم و در بخش دوم درباره‌ی رسانه‌های این دو گروه و ارتباطش با رونق داستان کوتاه در جامعه‌ی ادبیات ایران. در این قسمت این مبحث را در سطح وبلاگستان فارسی پی می‌گیریم. خوب است بحث را از همین مطلب شروع کنم؛ وقتی که من مطلب بخش دوم را در پنجره‌ی پشتی گذاشتم و نظر سیدرضا را پرسیدم. گفت: «خوب بود، ولی تو را به خدا این‌قدر از تعابیر نگارنده … ادامه

استفاده از علایم نقطه‌گذاری در متن نه بی‌حکمت است و نه آن‌قدرها هم بی‌حساب و کتاب که برخی وبلاگ‌نویسان یا کلا با آن‌ها قهرند و یا نابجا و اغراق‌آمیز از آن‌ها استفاده می‌کنند. جزو هر کدام از این سه دسته که باشیم [دسته‌ی سوم آن‌هایی هستند که درست و بجا به‌کار می‌برند] نکته‌ مهم‌تر این است که موقع تایپ کردن، این علامت‌ها را به شکل درست کنار حروف و کلمات بنشانیم. فاصله انداختن بین علامت‌هایی چون [.  ،  ؛  :  … ادامه

صدای ایرج بسطامی را دوست داشتم؛ خصوصا وقتی گوشه‌ی «عراق» را می‌خواند. بسطامی خواننده‌ی بی‌سر و صدایی بود. چپ‌کوک بودن صدایش منحصر به فرد بود و صدای آواز «مرحوم ظلی» را در جان زنده می‌کرد؛ اما متواضع بود و آرام. وقتی خبر فوت او را شنیدم، نتوانستم بفهمم او این موقع سال در بم چه می‌کرده؛ آن هم با همه‌ی اهل خانواده؟ تا جایی که یادم بود، بسطامی در تهران زندگی می‌کرد. سال‌ها قبل شاگرد شجریان بود و هر چند … ادامه