مرگ، حق است. زلزله، بلای طبیعیست. نه، بلای آسمانیست. خدا را شکر که بم، شهر پرجمعیتی نیست. اگر تهران بود،چی؟ یا شیراز و اصفهان؟ خدا رحم کرد. خدا به ما لطف داشته. خدا بیامرزدشان. کفر نگویید، حکت خداوند بوده لابد. چهکار میشود کرد؟ زلزله که دست ما نیست. حالا تصادف را بگویی، یک حرفی. تازه … ادامه
از شروع حرکت جایزهی ادبی بهرام صادقی [۱۱شهریور ۱۳۸۲] چهار ماه میگذرد؛ حرکتی که به همت اهالی وبلاگستان فارسی و نویسندگان عمدتا ناآشنا، شتابی روزافزون و خیرهکننده یافت و به همایشی مجازی و آزاد تبدیل شد برای کنارهم ایستادن ۳۵۴ نویسندهی فارسیزبان ازچهارگوشهی دنیا. جایزهی ادبی بهرام صادقی با اهدافی روشن و ساده راه افتاد … ادامه
به نقل از وبلاگ عرفان پاریزی: کاش یک واژهساز قهار بودم و چند واژهی فحشمانند رسواکنندهی ملس میساختم و نثار آقای وزیر مخابرات میکردم؛ تا حداقل دلم خنک شود و اونم نسوزد… آخر چقدر بگوئیم به اینم؟… روز روشن در اجلاس ژنو میگوید ما حتی به اینها وام هم میدهیم… آه… نمیدانی این حرف چقدر … ادامه
آنهایی که آیین نگارش را میدانند و رعایت میکنند که هیچ. آنها که میدانند و رعایت نمیکنند، میتوانند همچنان رعایت نکنند؛ زور که نیست. اما آنها که نمیدانند و یا میدانستهاند و یادشان رفته، فکر میکنم این [غلطنامه]های گاهگداری، به دردشان بخورد. «می» و «نمی» فعلهای مضارع چه وقتی که محاورهای مینویسیم و چه غیرمحاورهای، … ادامه
در بخش اولِ مبحث، این موضوع بررسی شد که چهطور گروههای اقلیت و اکثریت رسانههایی مخصوص به خود دارند. حالا از سر حوصله میبینیم داستان کوتاه به عنوان یک شکل ادبی چه سرنوشتی دارد. البته بحث رسانههای اقلیت و اکثریت به همین سادگی و روشنی که مطرح شد نیست. زیرا که جوامع انسانی دارای یک … ادامه
پایبند نبودن تلویزیون ایران به هیچ قاعده و قانونی مشخص و دموکراتیک، بیش از آن که قابل بحث باشد، روشن و آشکار است؛ اما این که منافع ملی ایران فدای خودشیرینیهای کبکوار و بچهگانهی مدیران تلویزیون شود، موضوعیست که نمیتوان به سادگی از آن گذشت. برداشتهای میلیون دلاری کمپانیهای هالیوود از اندوختهی کلان و مسدود … ادامه
نخست آن که قبلهی عالم ملکوت ایمیلی فرمودند به این کمترین که مجاور بارگاه بودهام و به مجاورت خویش مفتخر. فرموده آن بود این بار که طربستان به نواهای دیگری از موسیقی باختری و خاوری مزین گشته و فقرات آن از ۱۱۰ به ۱۲۴ آهنگ رسیده، مباد که طربستان خوابگرد بینصیب بماند. اطاعت شد امرشان … ادامه
وقتی اشک امانم را بریده بود، آرزو کردم بتوانم او را ببخشم اما دیدم نه مادرم اجازه میدهد، نه پدرم، نه تنها برادرم، نه عموی پیرم، نه خانوادههای دوستان از دست رفتهام؛ و نه خودم. نه! او را نمیبخشم؛ نه او را و نه بعدیهای چون او را…