واکنش روزنامه‌ ایران به دادخواهی ۷۲ سینماگر ایرانی از رئیس دیوان عدالت اداری، می‌توانست هر چیزی دیگری باشد، جز این که به قلم آقایی به نام غلامرضا صادقیان منتشر کرده. راست‌اش این همه غلط در یک متن کوتاه بسیار عجیب است. یعنی در میان حامیان سیاست‌های فرهنگی دولت، یک نفر آدم باسواد نبوده که دست‌ِکم چیزی بنویسد که مایه‌ی آبروریزی نباشد؟ فقط به سه مورد اشاره می‌کنم: غلط شاهکار این متن در این چند خط است: “…نامه‌اى که در آن … ادامه

در روزهای ملال و گرما و رذالت و کثافت و لجن، خبر انتشار چاپ دوم مجموعه‌داستان دوم محمدحسن شهسواری، آب خنک و گوارایی ست که از گلوی روحم پایین رفت. در چاپ دوم این کتاب، نه داستانی کم شده، نه زیاد؛ نه کلمه‌ای کم شده، نه زیاد؛ نه طرح جلدش عوض شده، نه رنگِ پشت جلدش؛ نه نویسنده‌اش عوض شده، نه ویراستارش؛ نه ناشرش فرق کرده، و نه توزیع‌کننده‌اش! فقط شمار خواننده‌های این کتاب، در حد همان یکی دو هزار تا … ادامه

رضا امیرخانی که در میان نویسندگان معروف به «متعهد» و «انقلابی» طرفداران بیش‌تری دارد و پس از رضا رهگذر (محمدرضا سرشار) از همه‌ی ایشان مشهورتر است، پس از سفری تقریباً طولانی به امریکا، حاصل تأملات خود را در قالب رمان تازه‌ای به نام «بیوتن» منتشر کرد. او هم مثل شمار بسیاری از نویسندگان و مترجمانِ این‌روزها، در نشر اثرش به سد اداره‌ی ممیزی کتاب برخورد، ولی این موقعیت ارتباطی ویژه را داشت که با حمایتِ خودِ وزیر ارشاد، اثرش مجوز بگیرد و چاپ شود. در هفته‌ی گذشته، نشستِ … ادامه

خبر خوب این که: سرانجام مجید حمیدزاده، مدیر اداره‌ی کتاب وزارت ارشاد کنار رفته. خبر بد این که: هنوز معلوم نیست چه کسی قرار است جایگزین او شود. واقعیتِ بد این که: طی سه سال اخیر، در اداره‌ی زیر نظر حمیدزاده در بخش ممیزیِ ادبیات داستانی، فلسفه، تاریخ و علوم اجتماعی، با طولانی شدن روندِ صدور مجوز، بلاتکلیف ماندنِ شمار شایان توجهی از آثار، و سخت‌گیری‌های شدید و بی‌نظام، بیش‌ترین فشار بر نشر فرهنگ در این سال‌ها وارد شده. خبر … ادامه

پارسا، پسر سه‌ساله و چهارماهه‌ام، حدود یک سال است که برای برخی ترکیب‌های زمانی فعل‌ها، ساختِ‌های ابداعی خودش را به کار می‌برد و مثلاً به جای «می‌خواستی بخوری؟» می‌گوید «داشتی می‌خوای بخوری؟» یا به جای «نزدیک بود بیفتم» می‌گوید «داشتم می‌خوام بیفتم» و…  امروز اما، پای منقل کباب، بادبزن به دست پرسید: داری آتیش‌و چی‌کار می‌کنی بابایی؟ گفتم: دارم سرخش می‌کنم. گفت: آهان، داری آتیش‌و می‌سرخی؟ نگاه‌اش کردم، لبخندی زدم و یاد مقاله‌ی دکتر محمدرضا باطنی افتادم که چند روز … ادامه

خوش‌حال‌ام که احمد غلامی برای بیرون آمدن از کندوی زمستانی خود، خوابگرد را به عنوان نخستین ایستگاه برگزیده. پارسال، بازار ادبیات داستانی به یمن مهرورزی مقتدران عرصه‌ی فرهنگ، رونقی نداشت و آثار دندان‌گیر زیادی منتشر نشد. آن‌قدر که حتا جایزه‌ی روزی روزگاری ترجیح داد در بخش رمان، اثری را معرفی نکند و حتا بر رمان شایان اعتنای «کافه پیانو»ی فرهاد جعفری هم چشم ببندد. در بخش مجموعه‌داستان هم، معجزه‌ای رخ نداد و کتاب نخستِ حافظ خیاوی در غیابِ آثار نویسندگان … ادامه

یعنی اگر روز یکم تیرماه، من با ماشینِ مثلاً پرایدم در پمپ بنزین، مشغول پر کردن باک ماشینم با بنزین صد تومانی سهمیه‌ای باشم و چشم‌ام بیفتد به راننده‌‌ی دیگری که بنزین پانصد و چهل تومانی سوپر در مثلاً پرادوی خودش می‌ریزد، در بین نگاه‌هایی که میان ما دو نفر رد و بدل می‌شود، چه معنا یا نداهای ذهنی، احتمالاً با لبخند پرتاب خواهد شد؟ فخر فروشی من بر او که از سوبسیدِ آشکاری برخوردارم که دولت او را از آن محروم کرده؟ فخر … ادامه

تعطیلاتِ گندی بود که، هوا بی‌شرمانه گرم بود و، امکانِ مسافرت نبود و، هفتان تعطیل بود و، حوصله برای هیچ کاری نبود و نبود و نبود! اکنون، هوا هم‌چنان بی‌شرمانه گرم است و، امکانِ مسافرت هم‌چنان نیست، ولی هفتان از نو باز شده و حوصله را هم باید به ناچار شاخ‌اش را گرفت و به زیر گاریِ زندگی کشید تا شروع کرد از نو. دو سال و ده ماه بود که حتا یک روز را بی‌دغدغه‌ی هفتان نگذرانده بودم، حتا … ادامه