وقتی «پاگرد» را می‌نوشتم، شعاری از خودم را با خط نه چندان خوش، زده بودم بالای میز کارم با این مضمون: «برای کم‌‌نظیر شدن، پشتکار کافی‌ست، تنها برای بی‌نظیر شدن است که علاوه بر  پشتکار، استعداد هم لازم است.» و من در آن روزها (و همین‌روزها هم) فکر می‌کردم، خیلی که همت کنم، خیلی که بخت یارم باشد، و خیلی‌ چیزهای دیگر اگر دست به دست هم دهند، کم‌نظیر می‌شوم که البته این هم بسیار بعید است، بی‌نظیر شدن پیشکش. … ادامه

رضا قاسمی رمان تازه‌اش «وردی که بره‌ها می‌خوانند» را در دوات، که متأسفانه فیلتر است، منتشر کرده. یادداشت او در صفحه‌ی معرفی رمانش چنین است: ۱ـ  انتشار انترنتی « وردی‌که بره‌ها می‌خوانند» در اصل برای خوانندگان داخل کشور است؛ به نیت مقابله با سانسور. متن چاپی این کتاب را تا یکی دو هفته‌ی دیگر انتشارات خاوران در پاریس منتشر می‌کند. ۲ـ اگر می‌خواهید در این مقابله شرکت کنید فقط به متن این رمان در دوات لینک بدهید. هرگونه بازنشر این … ادامه

خوابگرد: امسال که عزم سفر کرده‌ام، نخستین سالی‌ست که دلم عجیب برای کسانی گرفته، که این روزها و شب‌ها را به ناحق، در بازداشت و زندان می‌گذرانند؛ کسانی که یا فعال سیاسی‌اند، یا روزنامه‌نگار، و یا روشنفکران و نویسندگانی که فقط و فقط به دلیل آثار چاپ‌شده و نوشته‌های‌شان، قربانی شرایط بدِ سیاسی و غیرسیاسی شده‌اند و از نعمتِ هم‌نشینی و هم‌کناری خانواده‌های خود محروم‌اند… این حس آن‌قدر آزارم داده در این چند روز، که حتا درست نمی‌توانم درباره‌اش بنویسم. … ادامه

همین‌طور دارید با بقیه‌ی بچه‌ها می‌روید مثلاً شناسایی (نه بهتر است این قدر کلیشه‌ای نباشد)؛ بعد از عملیات است و پشت خط هم مثل خط، لحظاتی آرام است و شما هستید و بعضی از بچه‌ها که دارید می‌روید مثلا حمام یا… و بعد یک‌دفعه سوت خمپاره‌ای می‌آید و می‌خوابید همه روی زمین و، انفجار. اول صدای سوت است و شما شیرجه می‌زنید روی زمین و بعد صدای انفجار که همین یکی دو متری شماست و بعد گرد و خاک که … ادامه

من آن‌قدر احمق نیستم که از برخی ندانم‌کاری‌های فرهنگی و سیاسی یکی دو دهه‌ی‌ اخیر این کشور و پیامدهایش زجر نکشم.آن‌قدر احمق نیستم که نفهمم، به جای دولت‌مردان، جماعتِ کوچکی چون ما، چه تلاشی می‌کنیم برای جبران گوشه‌ی بسیار کوچکی از آن خطاهای کشدار که، بانی و مسئول‌شان ما نیستیم.آن‌قدر احمق نیستم که نفهمم این ماییم به جای دولت‌مردان که، درست‌ترین و سریع‌ترین شیوه‌ها را، هرچند با تأثیر گاه بسیار و گاه کم و گاه هیچ، برمی‌گزینیم، در رویارویی با … ادامه

پس از انتشار پنج داستان برگزیده‌ی مسابقه‌ی داستان کوتاه شهر کتاب، وعده کرده بودم، چند داستان ارزشمندِ دیگر این مسابقه را که «به هر دلیلی» شاید امکان انتشار نیابند، به انتخابِ مشترکِ خودم و محمدحسن شهسواری، در کتابخانه‌ی خوابگرد منتشر کنم. این چند داستان (به ترتیب الفبا) از این قرارند: اشکاف، نوشته‌ی حامد حبیبی ـ قطبِ پنج‌شنبه، نوشته‌ی ایمان اسلامیان ـ گُم‌ورزی، نوشته‌ی سعید شریفی ـ مکاشفه، نوشته‌ی فرزانه سالمی ـ مهمانی، نوشته‌ی ایمان اسلامیان ـ هرزگی‌ها، نوشته‌ی آقای منایی … ادامه

از «کردن» چه بدی دیده‌ایم که تاب نمی‌آوریم‌اش و، این‌قدر خجالت‌زده دنبال جایگزین می‌گردیم برایش و، به‌جای این که «بکنیم»، «می‌نماییم» یا «می‌داریم»؟ چند هفته پیش که در حضور جنابِ رضا سیدحسینی هم همین موضوع را طرح کردم (نمودم)، گفت که حتا به اعضای شورای عالی ویرایش ـ از جمله او ـ اعتراض کرده‌اند (داشته‌اند) و گفته‌اند که چرا اصرار می‌کنید (دارید)، کلمه‌ای را که در گویش عوام بوی رکاکت می‌دهد، به سر جایش برگردانید؟! و مگر نبوده در ادبیات … ادامه

با آن که در دانشکده دو واحد موسیقی پاس کردم، اما هیچ چیز از علم موسیقی یا موسیقی علمی نمی‌دانم. برای همین، موسیقی گوش کردنم ـ که زیاد است و وقتی می‌نویسم حتماً باید باشد ـ هیچ قاعده و قانونی ندارد. از «باخ» شروع می‌شود، به «پرایسنر» می‌رسد، و بعد به موسیقی فیلم «گلادیاتور» و بعد شجریان و بعد فرهاد و آخر سر هم آغاسی. موقع نوشتن رمانم هم، مدام و از پی، سمفونی نه بتهوون گوش می‌دادم و سه … ادامه