رضا شکراللهی: رفیق نازنینمان، میرزاده، در توئیتر یادآوری کرد که شعر ایران ای سرای امید در کتاب فارسی کلاس پنجم با غلط منتشر شده است. چرخی زدم و دیدم انگار اشتباهی است فراگیر، بهخصوص در بندِ پایانی آن. متن کامل و درستِ این ترانهی میهنی مشهور هوشنگ ابتهاج (سایه) را در ادامه میآورم و سپس توضیحات خود سایه را دربارهی «شکفته باشِ» آخر شعر ـ که شش سال پیش در مقالهی مهدی فیروزیان در مجلهی بخارا منتشر شد. ایران ای سرای امید … ادامه
گشت غمناک دل و جانِ عقاب مهناز مقدسی: پنجم اسفند ۱۳۹۵ برای مراسم بزرگداشت علامه علیاکبر دهخدا و تجلیل از استاد دکتر رسول شایسته در لغتنامهی دهخدا مراسمی برگزار شد که با اندکی تأخیر به آنجا رسیدم. سالن پر بود از چهرههای آشنا، استادان و همکاران لغتنامه. در ردیفهای آخر جایی پیدا کردم و به سخنرانیها و حرفها گوش دادم. فضای سالن انگار بوی دهخدا را میداد. هر بار که به این فضا پا میگذارم همین احساس را دارم. عظمت … ادامه
امشب از گفتوگوی بین دوست زبانشناسم خداداد رضاخانی و یوسف سعادت آموختم که اصل داغان همان داغون است. برخلاف نظر دکتر معین که در پانوشت لغت «داغینه» در برهان قاطع آمده و آنچه در دهخدا اشاره شده (داغان در تداول مردم تهران)، داغون از مصدر داغیلماق ترکی است که بعداً بهصورت افراطی تصحیح و در لغتنامهها ثبت شده است. در ترکی لغت daγïn وجود دارد که حرف صدادار میانهی آن در فارسی اغلب با «و» نشان داده میشود، در صورتی که صدایی … ادامه
سه سال از درگذشت عبدالرحیم جعفری گذشت؛ بنیانگذار انتشارات امیرکبیر در ۶۹ سال پیش، که مهمترین و گستردهترین مؤسسهی خصوصی چاپ و انتشار کتاب در تاریخ ایران شد. اما در سال ۱۳۵۸، سازمان تبلیغات اسلامی به حکم دادگاه انقلاب آن را تصرف کرد و حالا، ۳۹ سال بعد، از آن شکوه و زایایی و بالندگی، فقط بوی احتضار بلند است انگار. خبر احتضار را، چند روز پیش، محمدرضا جعفری، مدیر نشرنو و فرزند زندهیاد جعفری، در مراسمی که به یاد … ادامه
آنچه میخوانید گزیدهای است از پروندهی پدرخواندگان ادبی که در شمارهی اخیر (۵۳) نشریهی اندیشهی پویا منتشر شده است. نخست مقدمهای به قلم علیرضا اکبری و سپس یادداشت کمی تندوتیز ناصر زراعتی. دیگر مطالب این پرونده را در خود نشریه مطالعه کنید. علیرضا اکبری: در حالات و مقامات منصور حلاج گفتهاند هنگامی که خاکستر او را به آب میدادند، آب دجله قوت گرفت و بیم آن میرفت که بغداد یکسر زیر آب رود. خادم او خرقهی مرادش را به لب … ادامه
یکی از دلایل اینکه ویراستاران زورشان به حذف واژهای مثل «ممنوعالکار» نرسید و نتوانستند «ممنوعازکار» یا «کارممنوع» را جایگزین آن کنند، این است که هر روز که بیدار شدیم، دیدیم یک ممنوعالچیز جدید داریم. اوائل فقط ممنوعالملاقات و ممنوعالخروج داشتیم برای آدمها و بعد ممنوعالچاپ ظهور کرد برای کتابها و کمکم ممنوعهای دیگر هم رسید و حالا تا دلتان بخواهد ممنوع اندر ممنوع داریم و به داشتن این همه ممنوع نیز به خود میبالیم! برای مثال، ممنوعالتصویر در تلویزیون. یا … ادامه
ایسنا: نزدیک به صد سال از چاپ رمان یولسیز (اولیس) جیمز جویس میگذرد. اثری که مقصود جویس از نوشتن آن، تغییر سرنوشت ادبیات معاصر بوده، اما تا امروز ترجمهای از آن به دست خوانندهی فارسیزبان نرسیده است به جز ترجمهی منوچهر بدیعی از بخشی کوتاه از این اثر که وی نیز نسخهی کامل آن را به دست چاپ نسپرده است. به اعتقاد منتقدان، رمان اولیس یا یولسیز با برخورداری از تکنیکهای چندصدایی روایی، سیال ذهن و درونتکگوییهای شخصیتهای اصلی، راویهای … ادامه
حسین عرفانی از کشفهای درخشانِ علی کسمایی، مدیر دوبلاژ نابغهی سینما، بود. آرمان ریاحی: جای بسی تأسف که در روز ملّی سینما، این سینما یکی از برجستهترین دوبلورهایش را از دست داد. تقارنی نمادین تا بدانیم جایگاه استعدادهای راستین را با رنگ و آرایش و تبلیغ نمیتوان پر کرد. راه پیدا شدن «آن»، ترکیبی جادویی از توانایی ذاتی، سختکوشی و استمرار و عشقورزی است. نسلِ درخشانِ حسین عرفانی اصراری به دیده شدن نداشت، چراکه «صدا» را به اعتباری رسانده بودند … ادامه