یک منهای دو!
چه تعفنی!زیاد پیش میآید که حریفی با ترفندهای ناجوانمردانه غلبه کند و روی سینهی آدم بنشیند و در سکوت تماشاگران و داوران لبخند فاتحانه بزند. ولی خیلی کم پیش میآید که حریف چنان جرأتی پیدا کند که بعد از لبخندش، بالای سر طرف هم بایستد، دو تا پایش را از هم باز کند، شلوارش را بکشد پایین و روی صورت طرف بشاشد به این قصد که غرور، شخصیت، هویت، و آدمیت طرف را زیر پا و در حضور جمع له … ادامه