دوره‌ی یک‌ساله‌ی مدرسه‌ی مستندسازی «خوانش» (رپرتاژ) ✔️ مدرسه‌ سینمای مستند را با این باور آغاز می‌کنیم که آموختن فیلمسازی جز از راه فیلم دیدن و بهره‌گیری از تجربه‌ی فیلمسازان و فیلم ساختن میسر نمی‌شود. دوره‌ی یک‌ساله‌ی مدرسه‌ی مستندسازی «خوانش» طوری برنامه‌ریزی شده که تا پایان دوره، هریک از هنرآموزان یک فیلم مستند ساخته باشد. کارهایی که در این یک سال در مدرسه‌ سینمای مستند می‌کنیم: ✔️ با هم فیلم مستند می‌بینیم و تحلیل می‌کنیم بسیاری از فیلمسازان مهم ایران و جهان، تنها با … ادامه

در تقویمم نوشته بودم که یکشنبه ۲۷ خرداد به دکتر قانعی‌راد تلفن کنم و نظرش را در مورد گزارش ویرایشِ کتابی که فرستاده بودم جویا شوم و قراری بگذارم که برای همکاری در حوزۀ ویرایش گفت‌وگو کنیم، اما امروز در خبرها خواندم: «دکتر سید محمدامین قانعی‌راد، رئیس سابق انجمن جامعه‌شناسی ایران و استاد جامعه‌شناسی مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور عصر امروز، پنج‌شنبه ۲۴ خرداد در ۶۳سالگی، به دلیل بیماری سرطان در بیمارستان کسری دار فانی را وداع گفت.» باورم نمی‌شد، تصور … ادامه

نام بهرام مرادی برای من یادآور جایزه‌ی فقیدِ هوشنگ گلشیری در سال ۱۳۸۲ است. دوره‌ی سوم این جایزه‌ بود و مجموعه‌داستان «خنده در خانه‌ی تنهایی» بهرام مرادی مشترکاً با مجموعه‌داستان «پاره» نوشته‌ی سهیلا بسکی جایزه‌ی بهترین مجموعه‌داستان اول را گرفت. اگر هم آن مجموعه را نخوانده‌اید، یکی از داستان‌های آن با نام L را حتماً بخوانید. سه چهار سال بعد هم بهرام مرادی مجموعه‌داستان «مردی آن‌ورِ خیابان، زیر درخت» را منتشر کرد که آن هم نامزد جایزه‌ی گلشیری در سال … ادامه

اکرم پدرام‌نیا: جیمز جویس که از نویسنده‌های معروف و اثرگذار قرن بیستم است، برای چاپ آثارش سختی‌های بسیار کشید و سال‌های بسیاری از عمرش به تلاش برای چاپ بی‌سانسور کتاب‌هایش گذشت. از آن میان، مجموعه‌داستان دابلنی‌ها حکایتی ویژه، حیرت‌انگیز و بس تلخ دارد. وقتی جیمز جویس اولین داستان از این مجموعه (خواهران) را نوشت فقط ۲۲ سال داشت و وقتی در سال ۱۹۰۷، آخرین داستان از پانزده داستان آن به نام «مرده‌ها» را نوشت، ۲۵ ساله بود و هنگامی‌که این اثر … ادامه

رضا شکراللهی: فعل‌ها در نامه‌های اداری و رسمی و شبه‌رسمی مظلوم‌ترین ارکان جمله‌اند. چه وقتی مثلاً در متونِ‌ قضایی و حقوقی، از صفحه‌ی روزگار محو می‌شوند و از پشت میله‌های متن له‌له می‌زنند تا شاید نگارنده دست بردارد از نوشتن جمله‌های نفس‌گیرِ یک‌صفحه‌ای و دوصفحه‌ایِ تک‌فعلی؛ چه وقتی مثلاً در نامه‌های اداری، قربانیِ لفظ‌قلم حرف زدن و سنگین‌رنگین نوشتن می‌شوند و به‌زور تغییر شکل می‌دهند و رخت‌های ناجور و بی‌معنای جدید به تن می‌کشند. باری، در روزگار معاصر، زبان فارسی … ادامه

رضا شکراللهی: نه‌تنها با حضور واژه‌ها و اصطلاحات عربی در فارسی و استفاده از آن‌ها مخالف نیستم که، بارها هم گفته‌ام، خیلی از این موارد را دیگر نمی‌توان گفت که عربی است. در همین جمله که خواندید، دست‌کم «حضور» و «استفاده» و «اصطلاح» و «مخالف» و «موارد»، کلمه‌های عربیِ فارسی‌شده‌اند و فقط سره‌نویسان و سره‌گویان‌اند که آن‌ها را هم‌چنان عربی می‌شمارند. در میان سایر زبان‌های همسایه و حتا غیرهمسایه نیز این نسبت، کمابیش، برقرار است. اما برخی واژه‌ها و اصطلاحات … ادامه