در سال ۱۳۳۴ رحیم موذن‌زاده‌ی اردبیلی کلام اذان را در گوشه‌ی روح‌الارواح بیات ترک اجرا می‌کند و علاوه بر دعاهایی که بین آن‌ها می‌آورد، لهجه‌ی محلی خودش را هم چاشنی آن می‌کند تا از آن پس هر بار که این اذان را می‌شنویم، روح‌مان پر بکشد تا ناکجاآباد و فارغ از مسلمان بود‌ن‌مان حتا، نگاهی به تیغ آفتاب ظهر بیندازیم و زیر لب چیزی بگوییم…افسوس که سال‌هاست از شنیدن این اذان محروم شده‌ایم. صدا و سیما با پخش کامل این اذان … ادامه

بعد از قصه‌ی پشت در که آن را از مجموعه‌ی احتمال پرسه و شوخی انتخاب کردم  و در این جا آوردم، تصمیم گرفتم قصه‌ی مسابقه را هم برای کسانی که نخوانده‌اند بیاورم. منتظر زمانی مناسب بودم که دیدم شهرنوش پارسی‌پور در یادداشتی کوتاه مروری کرده بر داستان‌های این مجموعه. بعد هم رضا قاسمی که دوات را هم می‌چرخاند پیشنهاد کرد قصه‌ی مسابقه را برایش بفرستم و من به خاطر این که آدم‌های بیش‌تری با قصه‌های این کتاب آشنا شوند ترجیح … ادامه

اساسی‌ترین ویژگی فضای اجتماعی این روزها آشفتگی‌ست. چه ما که در ایران هستیم و چه ایرانی‌های مهاجر همه به نوعی دچار آشفتگی در تحلیل هستیم. جالب است که این وضعیت در بین حاکمیت هم به وضوح دیده می‌شود. و از آن جالب‌تر این که طرف ماجرا یعنی حضرات کاخ سفید هم وضعی بهتر از این ندارند و نه می‌دانند چه خبر است و نه می‌دانند که قرار است چه اتفاقی بیفتد.برای دوستی که اظهار نگرانی کرده بود، این طور پیام … ادامه

تصنیف “یار دبستانى من” به دلیل خصلت ملى و خاستگاه توده اى آن تنها یک تصنیف و ترانه نیست. سرود است. در این سرود برخلاف سرودهاى انقلابى با مضامین حماسى که در رثاى قهرمانى ها سروده شده بود، از شعار و فریاد و حماسه نشانى نیست. به جاى اینها همه، کل سرود بغض و آهى است به نشانه‌ی… از وقتی که فیلم “از فریاد تا ترور” را دیده‌ام، این سرود همیشه در من حسی از همه‌ی چیزهای از دست رفته … ادامه

محمدحسن شهسواری آن‌هایی که فکر شب و روزشان ادبیات است همواره با این سوال روبه‌رو بوده‌اند که اصلا در میان این همه هیاهو و غوغای جهان، آیا ادبیات اهمیتی هم دارد؟ البته خیلی خوب است که یک شاعر و یا نویسنده از خودش این سوال را بپرسد، اما پاسخ به این سوال وقتی مهم‌تر می‌شود که دیگران آن را از ما می‌پرسند. حتما – و چه بسیار- برخورده‌اید به آدم‌هایی که مستقیم به چشم‌هایتان نگاه کرده‌اند و با پوزخند پرسیده‌اند: … ادامه

خیلی از روشنفکرهای ما خصوصا فیلمسازها همیشه ناراحت‌اند که چرا آثارشان در بین مردم چندان خریداری ندارد و مردم آن گونه که باید به آن‌ها توجه نمی‌کنند حتا اگر بزرگ‌ترین افتخار را هم که به دست آورده باشند، باز همین حکایت است. به عبارت دیگر جایگاه این جماعت روشنفکر در بین اجتماع چیزی نزدیک به صفر است. دیروز در روزنامه‌ی همشهری گزارشی می‌خواندم درباره‌ی وودی آلن که نقش سفیر آشتی را میان آمریکا و فرانسه به عهده گرفته. جالب است … ادامه

چون قرار است کشور پیشرفته‌ایم باشیم در همه‌ی امور از جمله قانون و قضا، مفتخرم به آگاهی برسانم که روز یکشنبه انتشارات صراط، موسسه معرفت و پژوهش و ناشر کتاب‌های عبدالکریم سروش را تخته کردند و اموالش را هم ضبط کردند. تلفن همراه مسئول موسسه هم از جمله اموال ضبط شده است. این موسسه که در خیابان ۱۶ آذر واقع است، متعلق به  سروش است و در حوزه دین پژوهی فعالیت می‌کند. ببخشید، می‌کرد! حالا هی بگویید مسجدجامعی بد است!