فرناز سیفی: در آمریکا و اروپا، آرام آرام کارمندانی جدید در انتشاراتی‌ها استخدام می‌شوند که تخصص عجیب و تازه‌ای دارند: گروهی که عنوان رسمی شغل آن‌ها Sensitivity Reader [خواننده‌ی حساسیت‌سنج] است و هر رمان و داستانی را که قرار است منتشر شود می‌خوانند و بررسی می‌کنند تا «مشکل‌ساز» و «حساسیت‌برانگیز» نباشد. افرادی که در این سِمَت به‌کار گرفته می‌شوند، اغلب خود از گروهی اقلیت یا تحت تبعیض‌اند: مسلمان‌اند یا بودایی، مهاجرند یا اقلیت نژادی، همجنس‌گرا یا کوئیر[فراهنجار]ند، با معلولیت جسمی … ادامه

پیراسته و ویراستهٔ یادداشت‌هاى قاسم غنى در ماه‌هاى سفارت در قاهره ۲۷-۱۳۲۶ براى پس‌گرفتن شمشیر مرصّع رضا شاه و جواهرات سلطنتى از خانوادهٔ ملکهٔ متوارى با پیشگفتار محمد قائد پشت جلد کتاب: سال ۱۳۲۶ قاسم غنى، پزشک و ادیب، را محمدرضا شاه به سفارت ایران در قاهره فرستاد. ملکه فوزیه بدون دخترش به مصر بازگشته بود همراه با جواهراتى که هنگام ازدواج با ولیعهد ایران به او داده بودند. شمشیر جواهرنشان رضا شاه را هم، که در ژوهانسبورگ درگذشته بود، … ادامه

روا نیست هر وقت کسی غلطِ ما را در گفتار یا نوشتارمان می‌گیرد، بلافاصله بگوییم غلط مصطلح است. غلط مصطلح (یا غلط مشهور یا غلط عام*)، با همه‌ی غلط بودنش، آن‌قدرها هم بی‌حساب و کتاب نیست. مثلاً اگر من به جای «اصطکاک» بگویم یا بنویسم «اصطحکاک» و در جواب کسی که غلطم را گرفته، بگویم غلط مصطلح است، حق می‌دهم که چشم‌هایش گرد شود و بگوید: «غلط کردی که غلط مصطلح است.» ولی مثلاً اگر بگوییم فلان راننده سوبله پارک … ادامه

محمدحسن شهسواری: در تمام سال‌های دهه‌ی هشتاد، داور حداقل دو جایزه‌ی ادبی بودم. برای همین، بعید می‌دانم بیشتر از سه چهار نفر باشند کسانی که بیشتر از من کتاب‌های داستانی این دهه را خوانده‌اند. در تمام آن سال‌ها، به‌سختی می‌توانستیم حداقل پنج اثر قابل دفاع، به‌خصوص در حوزه‌ی رمان، پیدا کنیم که بتوان آن‌ها را نامزد کرد. از اوایل دهه‌ی نود با تعطیلی اجباری جوایز خصوصی، از خواندن آثار همکاران نویسنده‌ام محروم ماندم و کمابیش اوضاع کیفیت آثار را از … ادامه

کتاب مزخرفات فارسی گزیده‌ای است از یادداشت‌های من که انتشارات ققنوس به‌تازگی آن را منتشر کرده است. بخشی از مقدمه‌ی کتاب مزخرفات فارسی آن‌چه در این کتاب می‌خوانید گزیده‌ای است از یادداشت‌هایی که طی چندین سال در برخی روزنامه‌ها و رسانه‌ها منتشر شده است. یادداشت‌هایی کوتاه که جنبه‌ی آموزش عمومی دارند و در آن‌ها کوشیده‌ام، بدون وارد شدن به مباحث تخصصی، برخی ظرائف زبان فارسی روزمرّه را به زبان ساده‌ و با کمی چاشنی طنز بیان کنم. توجه دادنِ کاربر … ادامه

آن‌چه می‌نویسیم، صورت نوشتاری چیزی است که می‌گوییم، ولو در ذهن. زبان در عرصه‌ی گفتار است که حرکت و به‌اصطلاح زندگی می‌کند. در رابطه‌ی میان نوشتار و گفتار، تأثیرپذیری نوشتار از گفتار در املای کلمه‌ها فقط یک روی سکه است. همان رویی که با گسترش شبکه‌های مجازی انگار بیشتر به چشم می‌آید و ناله و فغان خیلی‌ها را هم درآورده است و درمی‌آورد. روندی که کم‌کم به سایر رسانه‌ها هم کشیده شده و تعجب نخواهم کرد اگر فرداروز وزارت آموزش … ادامه

دلُم پرِ درده رضا شکراللهی: ترانه‌ی غروب کوهستان ناهید دایی‌جواد را اول‌بار ۲۴ سال پیش شنیدم. از ترانه‌هایی است که توی گنجه‌ی موسیقی‌ام نگهش می‌دارم و به این‌سادگی بیرونش نمی‌کشم. امروز، از صبح که چشم باز کرده‌ام، دیدم بعد از حدود هفت سال، باز دارم آن را زمزمه می‌کنم. چرایش را شاید روزی توانستم و اجازه یافتم و گفتم… ترانه‌ی «غروب کوهستان» ناهید دایی‌جواد را، که آفرینش آن مربوط است به بیش از ۴۰ سال پیش، تقدیم‌تان می‌کنم. ترانه‌سرای آن … ادامه