جایزه بهرام صادقی

هیئت داوران سومین دوره‌ی جایزه‌ی ادبی بهرام صادقی از میان بیست داستانِ راه‌یافته به مرحله‌ی نهایی، ضمن تقدیر از پنج اثر، برندگان این مسابقه را به این شرح اعلام کرد: داستان برتر نخست: «نگاه بی‌قرار و چشمان سرگردان»، نوشته‌ی بهمن بابایی از قزوین، لوح افتخار و مبلغ دو میلیون تومان جایزه‌ی نقدی داستان برتر دوم: … ادامه

داستان‌های برگزیده‌ی بخش جنبی (مردمی) سومین دوره‌ی جایزه‌ی ادبی بهرام صادقی را اعلام می‌کنم. در این بخش، که اجرای آن با هدف اصلیٍ ارتباط بیشتر و گسترده‌تر با مخاطبان، به‌طور مستقل بر عهده‌ی کتابخوان طاقچه گذاشته شد، این سه داستان با مشارکت کاربران این نرم‌افزار کتابخوانی بیشترین امتیاز را با اختلاف قابل توجه از سایر آثار … ادامه

بنا به وعده، فهرست بیست داستان برگزیده‌ی سومین دوره‌ی جایزه‌ بهرام صادقی را اعلام می‌کنم و همه‌ی علاقه‌مندان را فرامی‌خوانم به ضیافتِ مطالعه‌ی این آثار، که مجموعه‌ای است از بهترین داستان‌های کوتاه سال. هم‌اکنون داوران دوره‌ی نهایی به بررسی این آثار مشغول‌اند. شما نیز می‌توانید در بخش جنبیِ این جشنواره، که برای انتخاب سه اثر … ادامه

یک نفر، پَر من دارم می‌میرم. البته که همه‌ی آدم‌ها دارند می‌میرند. از همان لحظه که به دنیا می‌آیند دارند می‌میرند. اما من الآن توی آخرهای فعل «داشتن مردن» هستم. این را دکتر هاشمی می‌گوید. چرا فامیل خیلی از دکترها هاشمی‌ست؟ دکتر سید احمد هاشمی. یکی از نوادگان پیامبر می‌گوید که دارم می‌میرم. نمی‌دانم بهش … ادامه

لا یَرُدُ الاحسان الا الحِمار، فقط خر احسان را رد می‌کند. این را طلبه‌های مدرسه می‌گفتند وقتی کسی چیزی تعارفشان می‌کرد. دعوت زن را نپذیرم حمارم و چه بسا همین باشم اگر بپذیرم. این را هم می‌گویند مثل حمار توی گِل گیر کردن… گِل را ورز می‌دهم. عمل آمده اما باز ورزش می‌دهم. دماغم را … ادامه

فرانسواز، پیرزنی که خیال می‌کرد من مِری هستم، دیشب در خواب مُرده. صبح که رسیدم مارلین خبر داد. پیشنهاد کرد نیم ساعت دیگر بروم تا با هم قهوه بخوریم. تصمیم گرفتم به حیاط آسایشگاه بروم و بین درختان قدم بزنم. هفته‌ای دو بار با فرانسواز بین همین درختان قدم می‌زدیم. او روی صندلی چرخ‌دارش می‌نشست و … ادامه

به مردی که روبه‌رویم و آن سوی خیابان ایستاده، نگاه می‌کنم که برای سبز شدن چراغ پا به پا می‌کند. کیف چرمی توی دستش به نظر نو می‌رسد. فکر کنم اگر سرم را ببرم جلو، بوی تند آن مزاجم را به هم بریزد. مرد عجله دارد. اما من عجله ندارم. پاهایم سلانه‌ترین جفت پاهای این … ادامه

خورشید شصت و چهار سال دارد؛ به روایت سِجِلی که دو سال بعد از تولدش برایش گرفته‌اند. سی و پنج سال است در طبقه‌ی دوم آپارتمانی در کوچه‌ی جواهریانِ امیرآباد زندگی می‌کند. درست یک سال بعد از این‌که شوهر اولش به خاطر این‌که بچه‌اش نمی‌شد، طلاقش داد، با شوهر دومش که همسایه‌ی دختردایی‌اش بود آشنا … ادامه