ناهید داییجواد غروب کرد
دلُم پرِ درده رضا شکراللهی: ترانهی غروب کوهستان ناهید داییجواد را اولبار ۲۴ سال پیش شنیدم. از ترانههایی است که توی گنجهی موسیقیام نگهش میدارم و به اینسادگی بیرونش نمیکشم. امروز، از صبح که چشم باز کردهام، دیدم بعد از حدود هفت سال، باز دارم آن را زمزمه میکنم. چرایش را شاید روزی توانستم و … ادامه