آقای دکتر امینی سلام من مجتبی سالاری، دانشجوی پزشکیِ شیرازم. حتما از شنیدن اسم و فامیلم شوکه شدید. نه، من دوست صمیمی شما نیستم. من پسر شهید مجتبی سالاریام. از دو روز پیش که برای شرکت در کنگرۀ روانپزشکی اومدم تهران و سخنرانی شما رو شنیدم، فکرم مشغول بود که شما رو قبلا کجا دیدم. امروز که به مادرم اسم و فامیلتون رو گفتم، ایشون عکس شما و پدر رو نشونم دادن. اونوقت یادم اومد که با شما هم مثل … ادامه
درِ صندوق ماشین را باز کردم و گونی را از روی سرش کنار زدم. «تد» با یک جست از صندوق بیرون پرید و پاهایم را با پوزهاش بو کرد، بازیش گرفته بود داشت کفشهایم را گاز میگرفت. نشستم، دست انداختم زیر گردنش و گوشهایش را مالاندم. کیفور شد سرش را کشید عقب و زل زد توی صورتم چشمهایش عین دو تکه زغال بود. هوا تاریک شده بود که به باغ برگشتم. سفره را انداخته بودند و مادرم داشت دیسهای لوبیاپلو … ادامه
۱ درد که تمام شد هومن تازه فهمید وحشت کرده است؛ صدا کرد: «مریم!» جوابی نیامد؛ فکر کرد که شاید همهی اینها را خواب دیده؛ شاید! ولی حالا که خواب نبود! خودش را حس میکرد؛ بدنش را حس میکرد؛ بدن عجیبش را؛ چرا این شکلی شده بود؟!! این دستها! این پاها!! داد زد: «آهای!! هیشکی نیس؟! آهای!! کمک!!» طنین صدای خودش را که شنید جا خورد؛ صداش هم عوض شده بود؛ شِناس نبود؛ مثل بدنش؛ مثل هوا؛ مثلِ همهی چیزهای … ادامه
شب بین کوچههای خاموش و برفی، یخ زده بود و تکان نمیخورد. سگها جایی نزدیک خانه به جان هم افتاده بودند و پارس میکردند. از دوردستها صدای موتورگازی معیوبی سکوت «زورآباد» را به گلوله میبست و پیش میآمد. موتور که نزدیک خانه رسید، سگها خفه شدند و دیگر صدا ندادند. پنجرههای اتاق که پژواک موتور را شنیدند، لرزیدند و بیخ گوش هم پِچی پِچی کردند. موتور که نفسش برید، سگی در دوردستها نوفید و سگهای نزدیک خانه، به جان هم … ادامه
دو سال قبل، در یک نیمه شبِ تابستانی، سه روز مانده به سی سالگیم، وقتی هیچ راه دیگری برای خلاص شدن از صدای شُرشُر آبی که از اول شب شروع و کم کم تبدیل به صدای موج های عظیم شده بود، نیافتم، نوکِ میخِ فولادی ده سانتی را که برای نصب عکس های سونوگرافی “آراز”، بالای کابینت، پنهان کرده بودم، درست وسط پیشانیم گذاشتم و تنها با یک ضربه ی چکش، هفت سانتیمتر از آن را درون سرم فرو کردم. … ادامه
بالاخره پیدا شد. بعد از نمیدانم چند سال. برادری که آخرین تصویر بهجای مانده از او در ذهنم، حرکت ظریف لبها و ابروهایش بود که همزمان به حرکت درمیآمدند. ابروها بالا میرفتند و لبها غنچه میشدند و یک نوچ بلند از میانشان بیرون میآمد؛ در جواب گریهی بیامان و التماسهای من که میخواستم داخل انباری ته باغ را ببینم و او نمیگذاشت. حالا بعد از این همه سال چطور دوباره سروکلهاش پیدا شده بود، نمیدانم. اصلاً نمیدانم چطور شناختمش. چهرهاش … ادامه
خبرِ خمپارهاندازی به مجتمعِ ساختمانیِ نور، تصویر فریبا از مجتمعهای مسکونی جنگزدهها را دوباره خاطرم انداخت. پردههای سفیدِ همشکلِ پنجرههایِ مجتمعی که توی ساعتی مشخص برای طلوع و ساعتی مشخص برای غروب پسوپیش میرفتند، قبرها، شکافها یا گودالهایی را خاطرش میآورد. حالا انگاری هنوز جهت و سرِ موشکها و بمبافکنهای هواییِ عراقیها از دههی شصت همانطوری مانده باشد به سمت خانهها و کوچهها و آپارتمانها و، بعد از یک دهه باز شلیک شده باشد. خاک گرفته باشدشان ولی هنوز کارایی … ادامه
حکایت آقای «جبرپور» آنچنان دلهرهآور و شوکهکننده بود که بعد از مرگش به یک تشیعجنازهی محترمانه یا یک تاج گل گران قیمت یا یک روضهخوانیِ با اشکآوریِ تضمینشده قناعت نکردند. بلکه مثل مردههای فرنگی روی سکویی قرارش دادند و همه در مراسمی رسمی پشت سرش صحبت کردند تا یکی از شرمآورترین مجالس ختم تاریخ را برگزار کرده باشند. خصوصا که کسی دربارهی بخش آخر زندگی جبرپور خاطرهی خوشی به یاد نمیآورد و البته ذات اینطور نشستها هم با عادتِ احترام … ادامه