۳۰نما: آرش نیک‌پندارآینه‌ی سینمای نسل دوم و سوم یا در واقع سینمایی که حاصل کار فیلمسازان پس از انقلاب بود… نه تنها نشان نداد که این سینما به چه اعتباری دست یافته، که سبب‌ساز یکی از بدترین دوره‌های جشنواره فیلم فجر در بیست و سه دوره‌ی گذشته بود. سینمایی بی‌جان، کم‌اثر و سست که در دایره تکرار و ممیزی سخت‌تر امسال، هیچ حرفی برای گفتن نداشت و با این‌که نام‌های مطرحش کم از هیچ کدام از دوره‌های قبل نداشت، اما … ادامه

در آخرین شماره‌ی همشهری جمعه، پرونده‎ای درآمد به نام «استادان داستان کوتاه جهان». در این پرونده به زندگی‎نامه و آثار چند تن از نویسندگان بزرگ داستان کوتاه پرداخته شده بود. اما به خاطر کمبود جا و سایر مسایل نشد که مطالب به صورت کامل چاپ شود. به همین دلیل بد ندیدم به کمک خوابگرد، مطالب مربوط به برخی از این بزرگان در کتابخانه‌ی خوابگرد به صورت کامل آورده شود. باید اشاره کنم که همه‌ی این مطالب به جز متن مربوط … ادامه

«خسرو حمزوی» در هفتاد و پنج سالگی رمانی را منتشر کرده که انتظار من یکی را ـ به‌عنوان خواننده‌ی همه‌ی آثارش ـ برآورده نمی‌کند. او داستان‌نویسی‌ست که به اندازه‌ی توانایی، تجربه و سابقه‌اش چهره‌ی شناخته‌شده‌ای ـ دست‌ِکم برای عامه‌ی مردم ـ نیست. در دهه‌ی ۱۳۳۰ دو مجموعه‌داستان منتشر کرد و پس از آن سال‌های سال عزلت و گوشه‌نشینی باعث شد نام او از یادها برود. اما وسوسه‌ی داستان‌‌نویسی در تمام این سال‌ها او را رها نکرد. سرانجام در سال ۱۳۷۰ … ادامه

اگرچه رمان و داستان کوتاه یک ژانر عموما اروپایی است اما در مسیر تاریخ ادبیات، برخی از فرهنگ‎ها آن چنان این نوع هنری را بومی کرده و به اوج رسانده‎اند که اسلاف غربی خود را به حیرت واداشته‎اند. از این دسته، خوانندگان ایرانی با آثار نویسندگان آمریکای لاتین و بزرگان آن مانند «خوان رولفو»، «گابریل گارسیا مارکز»، «ماریو بارگاس یوسا» و «کارلوس فوئنتس» آشنا هستند. اما این آشنایی در مورد نویسندگان ژاپنی بسیار کمتر است. نویسندگانی که از نظر ادبی … ادامه

چند روز پیش دوستی ایراد می‌گرفت از من که خوابگرد، حال و هوای قدیم را ندارد. حق داشت. به او گفتم که خودم دلم بیش‌تر از دیگران برای آن خوابگرد تنگ شده. کمی به‌خاطر وسواس زیادی‌ست که در نوشتن پیدا کرده‌ام، کمی هم به‌خاطر تنبلی‌ست ولی دلیل عمده‌اش به‌خاطر گرفتاری‌های روزمره‌ی احمقانه‌ای‌‌ست که کم و بیش همه گرفتار آن‌ایم. یکی‌از مواردی که بدجوری دلم برایش می‌تپید، همین گزارش‌های بازار کتاب بود که سرانجام دارم طلسمش را می‌شکنم. کاش بتوانم هر … ادامه

از وقتی که آلبوم «صبح، بهار، بهاران» را در این وبلاگ معرفی و نقد کردم، ایمیل‌های زیادی داشتم که مثل برخی دوستانم می‌گفتند پی آلبوم گشته‌اند، ولی پیدایش نکرده‌اند. خود من هم به زحمت آن را پیدا کردم. هرچند ناشر این آلبوم موسسه‌ی مشهور «چهارباغ» است، ولی انگار گمنامی امیرحسین سام (آهنگساز) و علی بیات (خواننده) باعث شده از چشم ویزیتورهای نوارفروشی‌ها مخفی بماند. البته این سوای فضای عمومی نوارفروشی‌های ماست که داخل‌شان که می‌شوی، انبوه متراکمی از ژست‌های عامه‌پسند … ادامه

هنگامی که اولین یادداشت محمدحسن شهسواری را از سلسله یادداشت‌هایش زیر عنوان «چند و چون بهترین داستان‌های مسابقه‌ی بهرام صادقی» خواندم، نوشتم که یادداشت‌های او یک‌جور آموزش داستان‌نویسی‌ست برای دست‌ِ‌کم آدم‌هایی که دانش تئوریک پرمایه‌ای در داستان‌نویسی ندارند. او در عین حال با این کار خاطره‌ی مسابقه‌ی بهرام صادقی را در طول زمان زنده نگه داشت. از این مهم‌تر این که این سلسله یادداشت که به همت او آفریده شد، شاید تنها مجموعه‌ی مدون و متمرکزی باشد از نقد و … ادامه