ناهید داییجواد غروب کرد
دلُم پرِ درده رضا شکراللهی: ترانهی غروب کوهستان ناهید داییجواد را اولبار ۲۴ سال پیش شنیدم. از ترانههایی است که توی گنجهی موسیقیام نگهش میدارم و به اینسادگی بیرونش نمیکشم. امروز، از صبح که چشم باز کردهام، دیدم بعد از حدود هفت سال، باز دارم آن را زمزمه میکنم. چرایش را شاید روزی توانستم و اجازه یافتم و گفتم… ترانهی «غروب کوهستان» ناهید داییجواد را، که آفرینش آن مربوط است به بیش از ۴۰ سال پیش، تقدیمتان میکنم. ترانهسرای آن … ادامه