محمدحسن شهسواری: به گمان من، چهار عامل زیر، به ترتیب اهمیت، موجب اقبال کمِ خوانندگان به مطالعه‌ی آثار داستانی ایرانی است: ۱- ممیزی سانسور هلاک‌کننده‌ی ارشاد به یقین جذابیت‌های حاصل از پرداختن به مسائل ملتهب جامعه (از جمله سیاست، آسیب‌های اجتماعی، نقد باورهای غلط و …) را از آثار حذف می‌کند. خیلی طبیعی است در درازمدت اعتمادِ خواننده به آثار داخلی از بین برود که رفته. در شرایط کنونی اگر نویسنده‌ای بتواند از این ممیزی بگریزد هم آن چنان سودی ندارد … ادامه

رضا شکراللهی: چند روز پیش خبر رسمی تأسیس انجمن صنفی داستان‌نویسان با عنوان کامل و قانونی «انجمن صنفی کارگری داستان‌نویسان استان تهران» برای عضوگیری و برگزاری مجمع عمومی منتشر شد. محمد حسینی عضو و سخنگوی مجمع مؤسسان انجمن صنفی داستان‌نویسان گزارش روند شکل‌گیری این انجمن را به اضافه‌ی اسامی اعضا و متن اساسنامه‌ی انجمن برای انتشار در خوابگرد فرستاده است، که می‌خوانید: حسرت مدام به نظر می‌رسد نیازمند بازگویی و تاکید نیست که فقدان نهادی برآمده از دل دغدغه‌های صنفی داستان‌نویسان … ادامه

ویدا حاجبی تبریزی دیروز دوشنبه ۲۳ اسفند در ۸۱ سالگی در پاریس درگذشت. حاجبی در دانشکده‌ی معماری پاریس هم‌کلاس و دوست صمیمی فرح پهلوی بود. بعداً به ونزوئلا، کوبا و الجزایر رفت و در فعالیت‌های چریک‌های چپ‌گرا در این کشورها شرکت داشت. مدتی پس از بازگشت به ایران دستگیر شد و از سال ۵۱ تا ۵۷ زندانی شد. حاجبی پس از آزادی از زندان در سال ۵۷ به سازمان چریک‌های فدایی خلق پیوست، اما در سال ۵۸ از این سازمان … ادامه

مردی هیزم برای فروش به شهر می‌برد. ملانصرالدین به او رسید و پرسید: «این حطبِ مرتب بر حمار اسوداللّون را هر رطل شرعی به چند درهم در معرض بیع درمی‌آوری؟» مرد نگاهی به او انداخت و گفت: «اگر هیزم می‌خواهی بخری، هر من سی درهم. ولی اگر می‌خواهی دعا بخوانی، برو مسجد.» هر بار که کتاب یا مقاله‌ای می‌خوانم که نثر آن مرعوب‌کننده است یا به زبان زرگری مدرن نوشته شده یا اصلاً زبانی ژارگون دارد ولی ته و پشتِ … ادامه

وقتى در چنین روزی از سال ١٩٨٣ (سوّم مارس) «ژرژ  رمى» معروف به هرژه از دنیا رفت، با داستان‌ها و مخلوقات دوست‌داشتنى‌اش دنیایی را به یادگار گذاشت که پیش از آن وجود نداشت. می‌گویند هرژه در اواخر عمر از مخلوقش، تن‌تن، زده شده بود و حتا نقاشی‌هایی می‌کشید تا تنفرش را از تن تن بروز بدهد! با مرگ او، آخرین کتاب تن تن به نام «تن تن و هنر جدید» ناتمام ماند و بنا به وصیت هرژه، هیچ هنرمندی بعد از او حق … ادامه

پریروز، ۷ اسفند، ۶۱ سال از مرگ دهخدا گذشت. از او چه می‌دانیم؟ چرند و پرند و فرهنگ سترگش؟ روزنامه‌نگار و آزادیخواه بودنش؟ شاعری و «ز شمع مرده یار آر» معروف و همچنان زنده‌اش؟ چه می‌دانیم از روزگاری چنان سهمگین و پرمصیبت و پرتبعید و پردربه‌دری که بر او گذشت تا پسِ آن همه کار و کارزار گردن‌شکنِ سیاسی بنشیند روی زمین و بپردازد به لغت‌نامه و در جواب حیرت و تقاضای دوستان و هم‌رزمانش بنویسد: «در این زمانه بسیارند … ادامه

سایه اقتصادی‌نیا: واژه‌ی curator اخیراً در زبان فارسی و میان اهل هنر، بالاخص هنرهای تجسمی، زیاد شنیده می‌شود. کیوریتور، که آن را نمایشگاه‌گردان، موزه‌دار، گردآورنده‌ی آثار، کارگزار هنر، سرپرست هنر و اخیراً «هنرگردان» گفته‌اند، صاحب‌حرفه‌ای است که امور مربوط به برگزاری نمایشگاه‌های هنری، اعم از عکس و نقاشی و طراحی و مجسمه و… را طراحی و اداره می‌کند. دامنه‌ی کار در این حرفه (curating) در گذشته چندان گسترده نبود، اما امروزه چنان رواج گرفته و اهمیت یافته که به رشته‌ای … ادامه

پیش از هر چیز بگویم که این یادداشت و این نکته‌ها را، درباره‌ی داستان‌های نهایی این دوره‌ی جایزه‌ی بهرام صادقی، به این دلیل می‌نویسم که به‌رغم این‌که گاهی در این سال‌ها داور جوایز داستان کوتاه بوده‌ام (برای کتاب که هیچ‌وقت نبوده‌ام، مگر این‌که کسی بخواهد شرکت در نظرخواهی مرحله‌ی اول جایزه‌ی گلشیری همراه با سی و چهل نظر دهنده‌ی دیگر در بعضی سال‌ها را داوری حساب کند، که البته خودم نمی‌کنم)، و بیشتر از آن در دهه‌ی هشتاد، به‌ندرت از … ادامه