آقای افتخاری، برگرد ولی لطفاً ننویس!
هنرمند اگر باشی، در رویارویی مردم با حکومت از مردم اگر فاصله بگیری، خیلی زود به وضعی میافتی که مثلاً علیرضا افتخاری افتاد در وقایع پس از انتخابات ۸۸. مردم پسات میزنند. چپچپ نگاهت میکنند. بیشتر اوقات هم اصلاً نگاهت نمیکنند. حاکمان به قاعدهی روزگار در رفت و آمد اند. عاقبت از آنان مانده میشوی و از مردم رانده. اما دستها و آغوش مردم همیشه باز است. کافی ست وقتی نگاهشان میکنی، بی هیچ حرفی حتا، شرم و پشیمانی در … ادامه