بدرقه‌ای با حسرت برای استاد حسین دهلوی سحر سخایی: اگر مرزِ باریکِ بینِ بودن و نبودن را باور داشته باشیم، امروز، این بیست و سوم مهرماه ۱۳۹۸، دیرترین زمان ممکن برای نوشتن از حسین دهلوی است. او حالا دیگر سراسر نبودن است. اما اگر دلخوش باشیم به آن تصعیدهای هنرمندانه که ناکامی‌ها و نداشته‌ها را به هنرهایی ماندنی بدل می‌کنند، نه امروز و نه هیچ وقتِ دیگری برای نوشتن و به یاد آوردنِ حسین دهلوی دیر نیست. مطمئن‌ام، به سیاق … ادامه

رضا شکراللهی: خب، حاشیه‌های نوبل ادبی امسال متوجه پتر هانتکه است و با انتشار بیانیه‌ی اعتراضی انجمن قلم آمریکا جنبه‌ی عمومی‌تر هم پیدا کرده است. درواقع، هر اندازه انتخاب اولگا توکارچوک به‌عنوان برنده نوبل ادبیات با استقبال فراوان مواجه شد، انتخاب پتر هانتکه، به‌زعم برخی، گند زد به شیرینی نوبل ادبی دوگانه‌ی امسال. پتر هانتکه رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس و مترجم اتریشی نامداری است که ۷۶ سال از عمرش می‌گذرد. نوشته‌های پتر هانتکه درباره‌ی جنگ یوگسلاوی در دهه‌ی ۹۰ میلادی، سخنرانی‌ای … ادامه

سعید کاویانپور: داستان‌گو شاعر زندگی است؛ هنرمندی که روزمرگی‌ها، زندگی درونی و بیرونی، رؤیا و واقعیت را به شعری بدل می‌کند که قافیه‌ی آن را نه کلمات که حوادث می‌سازند.* رمان ایران‌شهر چنین سبک و سیاقی دارد، استعاره‌ای از زندگی واقعی است؛ رؤیای تعریف‌کردنیِ تأثیرگذاری که جانشین وقایع تاریخی شده و حقیقت آن را برملا می‌کند. واقعیت در حکم تخته‌پرش داستانگوست. به تاریخ وفادار مانده ولی در بندش نیست. به اذعان خودش در این رمان، از مستندات تاریخی فراوان و … ادامه

آرمان ریاحی: فرشِ عشایر درشت‌باف و بدوى است. در عین پیچیدگیِ نقش، ساده است و تأثیری ژرف بر ذهن و روان متمدّن مراجعانِ روان‌نژند و رنجورِ دکتر فروید می‌گذاشته است؛ رسوب را از ذهن بیماران پزشک روانکاو  می‌زدوده و آنان را به لایه‌های نخستین آگاهی‌های کودکی‌شان ارجاع می‌داده است. این‌جا اتاق کار و مطب زیگموند فروید – زاده‌ی ۱۸۵۶ و درگذشته‌ی ۱۹۳۹- است؛ روان‌درمانگر و عصب‌شناس اتریشی که پدر علم روان‌کاوی‌اش می‌نامند. این‌جا مکانی در منطقه‌ی نهم «وین» است؛ جایی … ادامه

رضا شکراللهی: ۱۶ شهریور روزِ وبلاگستانِ فارسی است و حتا آن پلاکِ سردرِ این وبلاگ هم که تاریخ ۱۳۸۱ را فریاد می‌زند باعث نمی‌شود احساسِ خاصی داشته باشم! بیشتری باید مالِ سنّ باشد. بچه‌دار که می‌شوی، تا یک سال روزگردهایش را هی جشن می‌گیری. بچه که راه می‌افتد و زبان باز می‌کند، از خیر روزها می‌گذری و نهایت ماه‌ها را می‌شماری و تقویمت را تیک می‌زنی. اما وقتی می‌شود رشید و مثلاً یک شب می‌آید زل می‌زند توی چشم‌هایت و … ادامه

سحر سخایی: فکر می‌کنم پدربزرگ هیچ‌وقت نبخشیدم. پنج سالم بود. بخش بزرگی از روز و شبم را با پدربزرگ و مادربزرگم می‌گذراندم. والدین مادرم. همان‌ها که حالا قرار بود برای دیدار دختر بزرگ‌شان چند ماهی بروند دانمارک. این طولانی‌ترین نبودنی بود تا آن روز که قرار بود تجربه کنم. چند روزی قهر بودم. روزهای آخری که چمدان می‌بستند، هر زرشک و زعفران و سبزی قورمه‌‌ای که می‌پیچیدند لای پلاستیک‌های ضخیم تا سالم به دست خاله‌ام برسد، برای من دشنام و … ادامه

آرمان ریاحی: به‌عنوان یک «ادبیات‌دوست» فکر می‌کنم یک خواننده‌ی جدی داستان‌هایی را می‌پسندد که تکه‌هایی از خودش را در آن ببیند، و به‌عنوان یک «دوستدار تاریخ» عقیده دارم سرگذشت پرهیاهوی ایرانیان در زمان معاصر چیزی جز همان تکه‌های پراکنده‌ی وجود ما نیست که جز به جادوی ادبیات پیوند نمی‌خورند. ادبیات جدی به حافظه‌ی جامعه سر و شکلی می‌دهد که آن را در برابر تفسیرهای جانبدارانه‌ی تاریخ‌نویسان جریان‌های سیاسی مایه‌کوبی می‌کند. این است که عمیقاً بر این باورم در تاریخ ادبیات … ادامه