این زبان لعنتی…

مراسم جایزه ی یلدا هم به خیر و خوشی برگزار شد و جواد مجابی، حسن میرعابدینی و محمد قاسم زاده(داوران جایزه) از میان رمان ها و مجموعه های سه سال گذشته، “برهنه در باد” محمدعلی و “نیمه ی غایب” سناپور را به عنوان رمان های برتر و “باران های سبز” جولایی را به عنوان مجموعه ی برتر اعلام کردند.( خبر کامل را می توانید در این جا بخوانید )به قول شادروان گلشیری؛ مچ شان درد نکند و اما نکته ای … ادامه

بازخوانی

تاریخچه ی اختراع زن مدرن ایرانی بی شباهت به تاریخچه ی اختراع اتومبیل نیست. با این تفاوت که اتومبیل کالسکه ای بود که اول محتویاتش عوض شده بود( یعنی اسب هایش را برداشته، به جای آن موتور گذاشته بودند) و بعد هم کم کم شکلش متناسب این محتوا شده بود و زنِ مدرن ایرانی اول شکلش عوض شده بود و بعد، که به دنبال محتوای مناسبی افتاده بود، کار بیخ پیدا کرده بود. ( اختراع زن سنتی هم، که بعدها … ادامه

آوای دور نزدیک می شود

نسل جدید داستان نویسی ایران آرام آرام دارد اولین رمان های خود را به عرصه ی ادبیات داستانی ایران معرفی می کند و این گام اول است. به همین خاطر نمی توان ونباید در مقام مقایسه ی این آثار با آثار نسل های پیشین برآمد. باوجود برخی نقاط ضعف در برخی از این آثاراما، بیش تر آن ها یک وجه تمایز اساسی با آثار نسل های پیشین دارند وآن آواهای جدید و متفاوتی ست که از آن ها شنیده می … ادامه

نفس عمیق

کتبی و شفاهی، صدای بعضی ها درآمد از خبر جانبدارانه ای که درباره ی شهبازی دادم. این توضیحات به نظرم لازم آمد:۱- به هیچ وجه قصد دفاع از پرویز شهبازی و فیلم هایش را صرفا به خاطر رفاقت با او ندارم.۲- معتقدم سینمای داخل ایران به خاطر سینماستیزی مسیولان در چنان وضع محتضری هست که اساسا ارزش بحث کردن نداشته باشد. واقعا هنوز کسی پیدا می شود که فکر می کند ما داخل کشور هم چیزی به نام سینما داریم؟۳- … ادامه

آه از این دم سردی ها!

دیروز صبح، آفتاب از لابه لای ابرها بر کوه های سفید تهران- تنها نعمت باقی مانده برای ما ساکنان این شهر کثافت بار- تابید و از دیشب تا حالا یکسره باران می بارد،یکسره؟… و من هفت روز تمام است که بی دلیل(بی دلیل؟) هربار که پای این جعیه ی جادویی می نشینم ناخواسته به سراغ ترانه ای از شجریان می روم با این شعر جادویی تر، که: هردمی چون نی، از دل یاران، شکوه ها دارمروی دل هرشب، تا سحرگاهان، … ادامه

ناصرالدین، شاه عکاس

من خودم عکاس حرفه‌ای نیستم، ولی با دیدن کتاب ناصرالدین، شاه عکاس حیفم آمد آن را به شما معرفی نکنم. همان طور که روی جلدش نوشته، کتابی است پیرامون تاریخ عکاسی و اولین کتاب تاریخی است که اختصاصا به نقش ناصرالدین شاه در ورود و گسترش عکاسی در ایران پرداخته. با این احوال، تورق کتاب و دیدن مجموعه ای مفصل از عکس‌های منحصرب‌ فرد آن برای هر غیرعکاسی هم واقعا لذت‌بخش است، به‌خصوص که همه‌ی عکس‌ها هم توضیح اصلی خود … ادامه

من یک آدم فرهنگی هستم

یک سیاستمدار دیگر هم به جمع رمان نویس ها پیوست. احمد پورنجاتی از جمله سیاستمدارهایی ست که همیشه نگران وجهه ی فرهنگی خودش بوده و حالا هم که به عنوان نماینده ی تهران در مجلس مشغول است، رمانی را منتشرکرده که اتفاقا دستمایه اش بیرون از دغدغه ی اصلی اش یعنی سیاست نیست و اسمش را هم گذاشته رویای سه گانه. کاش می شد همه ی سیاستمداران این مملکت دست از سر همه برمی داشتند و رمان نویس می شدند. … ادامه