مقالهی رحمانِ افشاری دربارهی روشننویسی رضا بابایی، که متأسفانه خیلی زود از میانِ ما رفت، کتابی دارد به نامِ بهتر بنویسیم[1] که بسیار خواندنی و آموختنی است. اگرچه بیشترِ مطالبِ آن در کتابهایِ دیگر نیز آمده است، اما گِردآوردنِ همهیِ آنها در یک کتاب با بیانی روشن و قلمی شیوا کاری است بسیار ستودنی. وزنِ … ادامه
رضا شکراللهی: نقطهمقابل کسانی که نثر شلخته دارند و بیاعتنا به نقش دستوری هر واژه و، مهمتر از آن، مفهوم دقیق هر واژه متونی مینویسند اغلب کژوکوژ و تأویلبردار و گاه سوءتفاهمزا، کسانی نشستهاند که از شدتِ دقت در انتخاب واژهها و ساختن جملهها و حتا، در برخی موارد، کاربرد علائم نگارشی، به ورطهی وسواسینویسی میافتند. … ادامه
یکی از هزاروهفتصدجایی که ویراستاران انگشت حیرت به دهان میبرند و میگیرند و میگزند، هنگام روبهروشدن با متن لایحهها و احکام قضایی است. زبان معیار یا، بهتر بگویم، زبان رایج در ادبیات قضا، ترکیبی است از نگارش فارسی و عربی. جملهبندیهای اغلب این احکام تقریباً مطابق است با دستور زبان فارسی، اما آکنده از اشارات … ادامه
آرمان ریاحی: اینکه بگوییم یا بنویسیم «فارسی شکر است»، به تنهایی دردی از رنجهاى این زبان قدرتمند نمیکاهد. این جملهی خبری الزامهایی با خود به همراه میآورَد که مجبور میشویم قاعدههایش را هم بشناسیم و بهشان دهانکجی نکنیم. فارسی را فارس زبانها نوشتهاند و با آن سخن گفتهاند. همانها این «عروس هزارساله» را تا اینجا … ادامه
رضا بابایی ۱ـ وظیفهای که پاراگراف در مقاله و کتاب دارد، در یادداشت بر عهدۀ جمله است؛ یعنی هر جملهای دریادداشت، باید آن را یک قدم به جلو ببرد یا زمینه را برای پیشروی آماده کند. ۲ـ نویسندگان حرفهای، بهویژه یادداشتنویسان، از همۀ وقت و هنر و توان خود استفاده میکنند که در سادهترین و … ادامه