همرسانی برخلاف «به اشتراکگذاری» دراز نیست. میتوان از آن مشتق گرفت و مثلاً گفت همرسان، همرساننده، همرسانده، بازهمرسانی و… رضا شکراللهی: در مکتبخانههای قدیم، وقتی میخواستند کلمهای را مثال بزنند که چند معنای متفاوت داشت، میگفتند «جعفری دیدم که سوار بر جعفر، جعفری میخورد و از جعفر میگذشت.» که جعفر هم اسم آدم بود، هم سبزی، هم پل و هم چهارپا. بعد مثالش برای اهل ادب شد همان شعر شیرِ معروف مولانا: کار نیکان را قیاس از خود مگیر گرچه … ادامه
رضا شکراللهی: پس از انتشار ترجمهی عبدالله کوثری از نمایشنامهی ریچارد سوم (از محبوبترین آثار شکسپیر)، صالح حسینی نقدی مفصل بر ترجمهی آن در نشریهی «سینما و ادبیات» منتشر کرد. کوثری نیز پاسخ او را نوشت و منتشر شد. اما متن کامل پاسخ را در خوابگرد منتشر میکنم به دو دلیل: پاسخ کوثری به شکل درست و خوانا (به دلیل اشکال چاپخانهای) منتشر نشد؛ نیز این گفتوگو در باب ترجمه میتواند برای مترجمان و ویراستاران و حتا نویسندگان و خوانندگان … ادامه
میلاد عظیمی: ناصرالدین شاه اهل نوشتن بود. زیاد مینوشت. ساده و صریح و صمیمی هم مینوشت. در نوشتههایش غلط املایی کم نیست. از جمله گاهو بیگاه قرمساق را – که واژهی مورد علاقهی او بوده و برای تحبیب و فحش به کار میبرده- با صاد مینوشت؛ قرمصاق. به لطف دوست ارجمند مجید عبدامین که چهار جلد از خاطرات ناصرالدین شاه را منتشر کرده نمونههایی از دستخط شاه را دیدم که قرمصاق نوشته بود. سیاستمدار برجسته مخبرالسلطنه هدایت در خاطراتش یکجا از … ادامه
پایان باز از ادیسهی فضایی تا طعم گیلاس پرویز شهبازی: پایان باز (Open ending) و یا پایان مبهم (Ambiguous ending) ـ اصطلاحی که غربیها بیشتر استفاده میکنند ـ روشی است که فیلمساز در پایان فیلم، چیزهایی را حلنشده رها میکند تا تماشاگر آن را حدس بزند و یا با درگیری ذهنی برایشان راه حل پیدا کند. استفاده از پایان باز بیشتر متعلق به سینمای هنری و روشنفکرانه است، اما سابقهی طولانی در سینما دارد. The Wizard of Oz (جادوگر شهر … ادامه
داریوش محمدپور: سهراب پورناظری، هنرمند جوان خوشذوق، مصاحبهای کرده و در آن، بعد از تقریباً چهار دهه از عمر ـ یا در واقع پایان کانون چاووش ـ زبان به انتقاد از آن گشوده است. خلاصهی حرفش این است: کانون چاووش، هنرمندانِ سرشناس آن دوره، مثل احمد عبادی و فرامرز پایور و فرهنگ شریف و جلیل شهناز را حذف کرده است. در خلال سخنش چندبار میگوید: ایرادی هم ندارد چون بالأخره جوّ عاطفی جامعه است. ولی باز همانجا زبان به تقبیح … ادامه
از امروز، بخشی تازه در سایت خوابگرد راه افتاده با عنوان «جناییخوانی»، برای علاقهمندان ادبیات جنایی با همهی زیرژانرهای ادبیات جنایی و تریلر. یعنی “از معمایی و جاسوسی و ماجرایی و گنگستری و حقوقی و تریلر روانشناسانه و حتا آثار ترسناکی که عامل ترس امر واقعی (مثل اسلشرها و زیرژانرهای مشابه) است بگیرید تا کلاهبرداری و کاراگاهی و پلیسی و تکنوتریلر و انواع دیگر. خلاصه، هر رمان ژانری که نوعی از جنایت محور آن باشد.” این بخش به شکل یک … ادامه
رسول گلپایگانی: اتفاق خجستهای است که خاطرهنویسی بین اهل فرهنگ و هنر و بهخصوص سیاست جا باز کرده و خوشبختانه مخاطب خوبی هم پیدا کرده است. در این خاطراتِ خودنوشت، اطلاعات نابی پیدا میشود که شاید در جای دیگری نباشد و اگر این خاطرات نوشته نشود، بهراحتی فراموش میشود و هیچ ردی از آن در یادها نخواهد ماند. از سرد و گرم روزگار خاطرات احمد زیدآبادی یکی از این کتابهاست که در این روزها پر سروصدا وارد بازار نشر شده … ادامه
رضا شکراللهی: رفیق نازنینمان، میرزاده، در توئیتر یادآوری کرد که شعر ایران ای سرای امید در کتاب فارسی کلاس پنجم با غلط منتشر شده است. چرخی زدم و دیدم انگار اشتباهی است فراگیر، بهخصوص در بندِ پایانی آن. متن کامل و درستِ این ترانهی میهنی مشهور هوشنگ ابتهاج (سایه) را در ادامه میآورم و سپس توضیحات خود سایه را دربارهی «شکفته باشِ» آخر شعر ـ که شش سال پیش در مقالهی مهدی فیروزیان در مجلهی بخارا منتشر شد. ایران ای سرای امید … ادامه