بیداد سکوت شجریان
داستانکِ اولینبار نوشتهی مهام میقانی برای من که شانزده هفته میشد در اتاقی بیستوچهارمتری با چهار تخت دوطبقه و هفت مردِ درابتداغریبه زندگی میکردم، خیلی چیزها غمانگیز بود؛ اما من، که سالها هر روز دستِکم دو ساعت روبهروی دستگاه گرامِ چهلسالهام مینشستم و عادت کرده بودم همزمان با گوشدادن به موسیقی، چرخشِ تسکیندهندهی صفحه را روی گرام دنبال کنم، محرومماندن از موسیقی بزرگترین عذابِ آن شانزده هفته بود. به ما اجازه میدادند روزی یک ساعت در سالن اجتماعات، تلویزیون تماشا … ادامه