بهرام صادقی اگر زنده بود، این‌روزها جشن ۸۱سالگی‌اش را می‌گرفتیم. روزنامه‌ی اعتماد، در شماره‌ی امروز، صفحه‌ای در بزرگداشت یاد و نام بهرام صادقی منتشر کرده است شامل نوشته‌ای از علی خدایی، یادداشتی از ندا آل‌طیب با عنوان «اندر حکایت پسر کوچک خرده‌فروش نجف‌آبادی»، یادداشتی به قلم رسول آبادیان با عنوان «نویسنده‌ای از تبار شکست» و گفت‌وگویی با من درباره‌ی جایزه‌ی بهرام صادقی. دلم نمی‌آید بگویم جایزه تعطیل شده است رضا شکراللهی اوایل دهه‌ی ٨٠ تصمیم گرفت یک جایزه‌‌ی داستان‌نویسی بنیانگذاری … ادامه

محمدحسن شهسواری: یکی از درس‌هایی مهم که هر رمان‌نویس باید فراگیرد، درک فکر و احساسات دیگران است. برای این امر سه منبع وجود دارد: تجربه‌ی زیسته و مطالعه و تخیل. برای درک آن‌چه در ذهن و احساس گروهی از هم‌‌وطنانم که این روزها سعی در فتح خیابان‌ها دارند، سعی می‌کنم یک تجربه‌ی کوچک زیسته را با تخیل گسترش دهم تا مقصود حاصل آید. پیش از آن اما یک یادآوری کوچک. حاکمیت در تمام چهل سال گذشته، بنا بر ذات ایدئولوژیک … ادامه

بعید می‌دانم در دور و بر شما دست‌کم یک مهین‌خانم نباشد، ولی امروزه دوره‌ی پارمیداخانم‌هاست و دیگر کم پیش می‌آید، به‌خصوص در شهرهای بزرگ، که کسی اسم دخترش را بگذارد مهین. از اسم خاص بودنِ آن که بگذریم، مهین در ادبیات فارسی چندین معنا دارد. ابتدا این شعر عطار را از مصیبت‌نامه‌اش بخوانید که روزگار قحطی نیشابور را حکایت می‌کند و از زبان دیگری می‌گوید: چهل شبانه‌روز گشتم، نه در هیچ مکانی صدای اذانی بود و نه هیچ مسجدی گشاده. … ادامه

رضا شکراللهی: مگر می‌شود دکتر نجل رحیم عصب‌شناس و عصب‌پژوه مطلبی درباره‌ی ادبیات یا سینما بنویسد و آدم سر ذوق نیاید! او در این یادداشت مختصر روزنامه‌ای، نگاهی انداخته به جمله‌ی معروف زنده‌یاد احمد محمود که در گفت‌وگویش با لیلی گلستان  گفته بود داستان، تعریف حرکت یا تعریف اشیا یا حوادث نیست، بلکه تعریف در حرکت است.* نکته‌ای که ذیل مبحث پردامنه‌ی «نشان دادن» و «گفتن» در داستان قرار می‌گیرد و خود من سال‌هاست در ویرایش داستان، در کنار اصلاح … ادامه

فرناز سیفی: در آمریکا و اروپا، آرام آرام کارمندانی جدید در انتشاراتی‌ها استخدام می‌شوند که تخصص عجیب و تازه‌ای دارند: گروهی که عنوان رسمی شغل آن‌ها Sensitivity Reader [خواننده‌ی حساسیت‌سنج] است و هر رمان و داستانی را که قرار است منتشر شود می‌خوانند و بررسی می‌کنند تا «مشکل‌ساز» و «حساسیت‌برانگیز» نباشد. افرادی که در این سِمَت به‌کار گرفته می‌شوند، اغلب خود از گروهی اقلیت یا تحت تبعیض‌اند: مسلمان‌اند یا بودایی، مهاجرند یا اقلیت نژادی، همجنس‌گرا یا کوئیر[فراهنجار]ند، با معلولیت جسمی … ادامه

پیراسته و ویراستهٔ یادداشت‌هاى قاسم غنى در ماه‌هاى سفارت در قاهره ۲۷-۱۳۲۶ براى پس‌گرفتن شمشیر مرصّع رضا شاه و جواهرات سلطنتى از خانوادهٔ ملکهٔ متوارى با پیشگفتار محمد قائد پشت جلد کتاب: سال ۱۳۲۶ قاسم غنى، پزشک و ادیب، را محمدرضا شاه به سفارت ایران در قاهره فرستاد. ملکه فوزیه بدون دخترش به مصر بازگشته بود همراه با جواهراتى که هنگام ازدواج با ولیعهد ایران به او داده بودند. شمشیر جواهرنشان رضا شاه را هم، که در ژوهانسبورگ درگذشته بود، … ادامه

روا نیست هر وقت کسی غلطِ ما را در گفتار یا نوشتارمان می‌گیرد، بلافاصله بگوییم غلط مصطلح است. غلط مصطلح (یا غلط مشهور یا غلط عام*)، با همه‌ی غلط بودنش، آن‌قدرها هم بی‌حساب و کتاب نیست. مثلاً اگر من به جای «اصطکاک» بگویم یا بنویسم «اصطحکاک» و در جواب کسی که غلطم را گرفته، بگویم غلط مصطلح است، حق می‌دهم که چشم‌هایش گرد شود و بگوید: «غلط کردی که غلط مصطلح است.» ولی مثلاً اگر بگوییم فلان راننده سوبله پارک … ادامه