بیست سال پیش در چنین روزی، ۱۶ خرداد ۱۳۷۹، هوشنگ گلشیری در بیمارستان «ایرانمهر» تهران در ۶۳ سالگی درگذشت. دو سال پیش از آن، در پاییز ۷۷ که ناچار شد پیکر دو تن از دوستانش را که در قتلهای زنجیرهای کشته شده بودند به دوش بکشد، گفته بود: «پیام دقیق به ما رسیده است؛ خفه میکنیم. ما هم حاضریم.» هوشنگ گلشیری که آن زمان از طرح و توطئهی قتلهای زنجیرهای جان به در برد، کمتر از دو سال بعد بر … ادامه
نام فیلمنامه: سگ آندلسی نویسنده: لوئیس بونوئل، سالوادور دالی برگردان به انگلیسی: هایم فینکلشتاین (Haim Finkelstein) برگردان به فارسی: محمد ارژنگ کارگردان: لوئیس بونوئل/ ۱۵دقیقه و پنجاه ثانیه/ سیاه و سفید/ صامت / محصول فرانسه/ ۱۹۲۸ بازنشر از خوابگرد قدیم – ۲۵ اسفند ۱۳۸۴ سگ آندلسی را میتوان نمونهای کلاسیک از سینمای سوررئالیسم به حساب آورد، ولی واقعیت این است که نه تنها در زمان خود، که در همین دوران نیز فیلمی تجربی به حساب میآید. تلاش بونوئل و دالی در … ادامه
نمونهای از ریشهشناسی که نشان میدهد این عرصهی هرکس نیست معین پایدار: در محضر یکی از ادیبان ادبشناس بودم. وی داشت دربارهی چند واژه توضیح میداد که لابهلای آن سخنهای نغز، یک سخن نقض شنیدم. آن والاادبدان، واژهی «سُهروَرد» را بهطرزی غریب بازشکافت و ریشهای از آن به دست داد که با آموختهها و دانستههایم ناکوک مینمود. حال، یا به حافظهاش توکل کرد و آنچه گفت از خاطرش سر برآورد یا به سوادش غرّه شد و در شناخت ریشهی آن … ادامه
علیاکبر سعیدی سیرجانی بهروایتِ کاوه لاجوردی: چند روز است سخت بهیادش هستم. این را مینویسم تا رها شوم و حالام بهتر شود. نوشتهای است شخصی از فردی که آکادمیک نیست و دارد در وبلاگِ شخصیِ خودش مینویسد. حافظهی من شاید در بعضی جزئیات یا بعضی امورِ غیرجزئی تصرف کرده باشد، و الآن هم مایل/قادر نیستم جزئیات را بررسی کنم. * پدرجان کیهان فرهنگی میخریدند. من دانشآموزِ دبیرستان بودم، و این در سالهایی بود که گردانندگانِ این مجله هنوز نرفته بودند که مجلهی کیان را تأسیس کنند، … ادامه
اگر حدود صد سال پیش که نجف دریابندری هنوز به دنیا نیامده بود، پدر بوشهریاش در بصره پیشنهاد انگلیسیها برای گرفتن تابعیت عراق را میپذیرفت و همانجا میماند به کار راهنمایی کشتیهایی خارجی و به آبادان نمیرفت، شاید اینروزها خبر درگذشت پسرِ آن پدر که بعدها در آبادان به دنیا آمد، هیچ اهمیتی نمیداشت. اما ناخدا خلف بوشهری پس از چندین سال کار در بصره به آبادان میرود و پسرش به دنیا میآید و سی چهل سال بعد میشود نجف … ادامه
جستاری بهقلم سحر سخایی در باب دلتنگی، ساختن و ویرانی ۱ـ چهار سالگی چندتا خمیر بازی میدادند دستمان و میگفتند یک چیزی درست کنیم. اسم مسئول کلاس ما در آن مهدکودکِ کسالتبار را یادم نیست، اما یادم هست که مجبور بودیم خاله فلانی صدایش کنیم. همه آنجا خاله بودند. تمام آن دخترانِ جوان یا میانسالِ خوشگل، یا معمولی. قرار بود مار درست کنیم. شاید چهار سالمان بود. قدو نیمقد. دوستِ نزدیک من اسمش سینا بود. خوب یادم هست که سینا … ادامه
بحث بر سر اینکه سعدی گفته است بنی آدم اعضای یکدیگرند یا اعضای یک پیکرند، بحث تازهای نیست و استادان ادبیات و مصححان در گذشته دربارهاش نکاتی گفتهاند، ولی اینکه ناکارشناسان در شبکههای اجتماعی، هرازگاه، بر سر این موضوع بحث کنند و حتا کار به پافشاریِ دلبخواهی بکشد بر سر اینکه سعدی گفته است بنی آدم اعضای یکدیگرند یا اعضای یک پیکرند، اتفاقی بهنسبت تازه است. جوری هم سماجت میکنند که گویی آدمها هرگز نمیتوانستهاند و نمیتوانند اعضای یکدیگر باشند … ادامه
به مناسبت یکم اردیبهشت ماه، روز سعدی مهری بهفر: «تو دیدی هیچ ماهی را که او شد سیر از این دریا؟» همانطور که ماهی از آبی که همهٔ دنیایش را ساخته است و زندگیاش بدان بازبسته است سیر نمیشود، ما هم غوطهوریم در آبِ کلامِ کلاسیکها و هیچگاه هم این آثار را شرح و بیانِ شافی و کافی نتوانیم داد؛ زیرا برای ماهیِ مستغرق در دریا «فزون ز شرح و بیانست آن یکی» معنی. همهٔ ما که ادبیات کلاسیک میخوانیم … ادامه