بدترین چیز این است که ناگهان خبر بدی بشنوی و بدتر از آن این است که دهها هزار کیلومتر را از آن سر دنیا با هواپیما و ماشین گز کنی و بیایی تا این خبر بد را بدهی به کسی که منتظر خبر خوب است. این دقیقا همان کاری است که پاییز سال گذشته قرار … ادامه
دیگر هیچ کاری از دست من ساخته نبود. فرامرز آمد صندلی عقب ماشین درست کنار دست من نشست و از آن طرف یوسف خان هم که یک ربع تمام توی ظل آفتاب داد زده بود “انقلاب” و گلوی خودش را جر داده بود، با لنگ عرقهای پیشانیاش را خشک کرد و همان را پرید پشت … ادامه
ردیف سایهی درختان پیادهرو را خطکشی کرده و هیبتی یافته مثل کرکرهای بزرگ و نیمهباز که منظرهی بیرون را به پازلی با قطعات ناکامل بدل کرده. نمیدانم شاید اگر کسی این کرکره را کنار بزند تصویر حقیقتِ کرهی خاکی بالاخره خودش را نشانمان بدهد. حقیقتی که طی تمام این سالها فقط از یک قانون پیروی … ادامه
از وقتی احد ترخیص شد، بهداری بدون سرباز ماند. در به در دنبال کسی میگشتند که از دارو و این جور چیزها سر در بیاورد. از گوراب تا دهلران راهی نبود، ولی آمبولانس پادگان تا روشن بشود نصف روز گذشته بود. پادگان که نه، منطقهای عملیاتی توی بیابانی بی آب و علف که فقط گردان … ادامه
میدان آزادیِ شاهرود یکی از میدانهای شمالی شهر است. میدانیست مستطیلیشکل که به جای عرضِ مستطیل، دو نیمدایره دارد. وسط میدان را چند باغچهی طولی کشیدهاند با پیادهروهای میانِ باغچهها و نیمکتهای کنار پیادهروها. درست در میانِ میدان، رستورانی شیشهای و گرد قرار دارد که به غیر از سالن، پشتبامی دارد برای بهار و تابستان. … ادامه
از توی گوشِ مسعود، با شکل بیضی و همهی نرمیاش، پوست درخت بیرون کشیدند. یک تکه پوست قهوهای درخت که بیشتر به زردی میزد تا رنگ درخت. مسعود بین همکلاسیهایش نشسته بود، روی یک سکوی کوتاه، کنار دیوار جهاد دانشگاهی که جای همیشگیشان بود و فاصلهی بین کلاسها را آنجا لش میکردند، همان جایی که … ادامه
بازی پیچیدهتر از آن بود که نقش آدمها، مستقل از هم قابل شناسایی باشد. حسن خودش هم نمیدانست کجای این مارپیچ ایستاده است. اما وقتی درِ اتاق شمارهی یازده هتل اروپا را بست و چمدانش را کنار تخت گذاشت و به طرف روشویی رفت تا مشتی آب به صورتش بزند، سرش را که بالا آورد … ادامه
آفتاب تازه زده بود. امّعقیل داشت کاغذ پارهها را ریز میکرد، میریخت جلوی بز٫ بز از دَم و شرجی بیحال بود و پستان خشکیدهاش لای پاهایش تکان میخورد. کاغذها را بیمیل بو کرد و بیمیل جوید. امّعقیل چِلّابش را روی سر محکم کرد، چمباتمه زد روبه بز و آه کشید. امروز هم شرجی بود و … ادامه
مادر پنجاه سالهام داشت مثل دخترهای شانزده ساله رفتار میکرد: با همکلاسی سابق دوران دانشگاهش – که حالا پزشک یکی از تیمهای فوتبال لیگ برتر ایران بود – قرار شام گذاشته بود. توی رستوران گردان برج میلاد. حالا مادرم داشت از من مشورت میگرفت که برای قرار چه لباسی بپوشد و من میدانستم که خودم، … ادامه