آرش اخوت: عارضه‌ی ناجورِ استفاده از ه به‌جای کسره‌ی نسبت را همه می‌شناسیم که چندی‌ست، از وقتِ شیوعِ چت و فارگلیسی‌نویسی و کتاب نخواندن و این‌ها، متأسفانه در به‌اصطلاح فارسی‌نویسیِ بسیاری از هم‌وطنانِ کمی تا قسمتی محترم، رواج غریبی یافته است. مثلاً به‌جای این که بنویسند: «این مداد مال من است»، می‌نویسند: «این مداد ماله من است»! من این نمونه‌های فراوان را از پیامک‌های دوستان تا بیلبوردهای شهرداری تا بعضی کتاب‌ها حتا، بارها دیده‌ام. و البته در این‌میان، زیرنویس‌های به‌اصطلاح … ادامه

مجموع فروش نوروزی سینماهای ایران به رقم خیره‌کننده‌ی ۱۶ میلیارد تومان رسید. ۱۳ میلیارد تومان بیشتر از نوروز سال قبل. حالا قضیه برای خود سینماگران هم شده معما. امسال برخی سینماها اکران سحرگاهی هم داشتند. تا همین یکی دو پله‌ی زمانی عقب‌تر، ساعت پنج و نیم صبح باید سحری می‌خوردی و نماز می‌خواندی و می‌خوابیدی، حالا می‌توانی در پردیسِ کوروش «من سالوادور نیستم» ببینی و بعد بروی کلپچ بزنی و آفتاب که زد، سقط‌مرگ شوی. همه چیز نشانگر استقبال زیاد … ادامه

امکان تجربه‌ی مکان نو در رمان احمدرضا توسلی: اهمیت مکان در داستان‌نویسی بر کسی پوشیده نیست. از نخستین فاکتورهای فراهم آوردن واقع‌نمایی است که به مخاطب امکان می‌دهد تا بر زمین بایستد و از پادرهوایی دربیاید. عنصری که فضای نفس کشیدن را به شخصیت‌ها می‌بخشد، بر رفتار آن‌ها تاثیر می‌گذارد، و حتا جنس روابط انسانی را تعیین می‌کند. در دوره‌ی پیشامدرن، غالبا عنصر مکان در جهت تکمیل توصیف محیطی به کار گرفته می‌شد. عمارت‌های مجللِ ویکتوریایی در قرن نوزده، نقشی … ادامه

خیلی‌ها یادشان نمی‌آید روزگاری را که در لحظه‌ی تحویل سال، چهارزانو می‌نشستیم بر سر سفره‌ی هفت‌سین و نفس نمی‌کشیدیم تا حد خفه‌شدن و زل می‌زدیم به تخم ‌مرغ روی آینه تا تکان خوردنش را ببینیم در لحظه‌ی تحویل سال. اگر موفق می‌شدیم ببینیم، لابدّ آن سال خوشبخت می‌شدیم. مثل کسانی که می‌خواستند چرخش سیب توی آب را ببینند و، محض رضای خدا، حتا یک‌ نفر را هم در همه‌ی عمر ندیدم که دیده باشد. از پدر و مادرمان که پنهان … ادامه

نوشته‌ی رها فتاحی «و مرغان آواز می‌گردانیدندی با داود و آن آن بود که چون داود در دشت آواز برداشتی مرغان هوا حاضر آمدی و با وی آواز می‌گردانیدندی و از حلاوت آن می‌افتادند و می‌مردند.» تفسیر سورآبادی همسایه نمی‌دونم والله، من و عیال که خواب بودیم. کلاً که این خونه و آدمای توش واسه ما جز دردسر، نداشتن. هر روز، آژان برو آژان بیا. قبل از اون بلبشوها هم چیزی عاید ما نشده بود از این همسایگی. یکی دوبار … ادامه

محمد کشاورز*: ابوذر قاسمیان داستان‌هایش را لب خوانی می‌کند یا من و شما باید داستان‌های او را لب خوانی کنیم؟ هرچه هست، مجموعه‌ی نُه داستان کوتاه او در کتاب «لب‌خوانی» را نشر نگاه راهی کتابفروشی‌ها کرده است. برای کسی که سال‌ها دغدغه‌اش داستان بوده و پای ثابت یکی دو جشنواره‌ی داستان کوتاه. یکی«چراغ مطالعه» که چند دوره‌ای خوب چرخید و در همان عمر کوتاهش خوش درخشید، و بانی و بنیانگذارش بود و بارش را به دوش کشید و دیگری جشنواره‌ی داستان … ادامه

صادقیه در بیات اصفهان کتاب عجیبی ست. شماره‌ی صفحه ندارد، چیدمان متن در آن به شکل معمول نیست و مقدمه‌ی آن هم یادداشتی ست با عنوان «طرز خواندن». این کتاب اثر کیوان طهماسبیان است و نشر گمان آن را در ۱۰۶ صفحه، به‌تازگی با قیمت ۱۲هزار و ۵۰۰ تومان منتشر کرده. بهترین معرفی برای این کتاب، احتمالاً، همین تصویر است و متن مقدمه‌ی آن که در ادامه (مطابق با رسم‌الخط کتاب) می‌خوانید. طرز خواندن متن روی بهرام صادقی، یعنی نه … ادامه

حبیب حسینی‌فرد: الکساندر ایلیچوسکی (Alexandre Ilitchevski) گرچه حالا در تل‌آویو زندگی می‌کند، از نویسندگان نامدار معاصر روسیه به شمار می‌رود و طرفه این که در ویکپیدیای انگلیسی در باره‌ی او چیزی یافت نمی‌شود. آثارش اما به فرانسوی و آلمانی برگردانده شده‌اند و در فرانسه، ترجمه‌ی هشتمین رمان او، یعنی «آن ایرانی»، جایزه‌ای را هم برده است. الکساندر ایلیچوسکی رمان «آن ایرانی» بی‌ارتباط با زندگی شخصی خود ایلیچوسکی نیست. ایلیا، راوی داستان، که بچه‌ی آبشوران (شبه‌جزیره‌ی نفت‌خیز نزدیک به باکو) است، … ادامه