تمام هفته باران بارید. حتی چهارشنبه. اوایل پاییز بود واین تغییر آب و هوا درآن موقع سال چندان عجیب نبود. در خانه با بیحوصلگی کانالهای تلویزیون را عوض میکردم و یا از روی بیکاری به اخبار تکراری روزنامهها نگاهی میانداختم. کتابی برمیداشتم، چند صفحهای میخواندم و سپس میرفتم سراغ بعدی. به نظرم میرسید که خوب … ادامه
از روزی که ردپاهایِ غریبه را روی برفها دیده بودم، خواب به چشمانم نیامده بود. هر شب برف، بیامان میبارید و هر صبح دوباره رد پاها را میدیدم که عمیق و تازه، دورتادور سنگر چرخیده و تا افق پیش رفتهاند. او را که دست و پا بسته چپانده بودم گوشهی سنگر و سکوت که تا … ادامه
آقای دکتر امینی سلام من مجتبی سالاری، دانشجوی پزشکیِ شیرازم. حتما از شنیدن اسم و فامیلم شوکه شدید. نه، من دوست صمیمی شما نیستم. من پسر شهید مجتبی سالاریام. از دو روز پیش که برای شرکت در کنگرۀ روانپزشکی اومدم تهران و سخنرانی شما رو شنیدم، فکرم مشغول بود که شما رو قبلا کجا دیدم. … ادامه
درِ صندوق ماشین را باز کردم و گونی را از روی سرش کنار زدم. «تد» با یک جست از صندوق بیرون پرید و پاهایم را با پوزهاش بو کرد، بازیش گرفته بود داشت کفشهایم را گاز میگرفت. نشستم، دست انداختم زیر گردنش و گوشهایش را مالاندم. کیفور شد سرش را کشید عقب و زل زد … ادامه
۱ درد که تمام شد هومن تازه فهمید وحشت کرده است؛ صدا کرد: «مریم!» جوابی نیامد؛ فکر کرد که شاید همهی اینها را خواب دیده؛ شاید! ولی حالا که خواب نبود! خودش را حس میکرد؛ بدنش را حس میکرد؛ بدن عجیبش را؛ چرا این شکلی شده بود؟!! این دستها! این پاها!! داد زد: «آهای!! هیشکی … ادامه
شب بین کوچههای خاموش و برفی، یخ زده بود و تکان نمیخورد. سگها جایی نزدیک خانه به جان هم افتاده بودند و پارس میکردند. از دوردستها صدای موتورگازی معیوبی سکوت «زورآباد» را به گلوله میبست و پیش میآمد. موتور که نزدیک خانه رسید، سگها خفه شدند و دیگر صدا ندادند. پنجرههای اتاق که پژواک موتور … ادامه
دو سال قبل، در یک نیمه شبِ تابستانی، سه روز مانده به سی سالگیم، وقتی هیچ راه دیگری برای خلاص شدن از صدای شُرشُر آبی که از اول شب شروع و کم کم تبدیل به صدای موج های عظیم شده بود، نیافتم، نوکِ میخِ فولادی ده سانتی را که برای نصب عکس های سونوگرافی “آراز”، … ادامه
بالاخره پیدا شد. بعد از نمیدانم چند سال. برادری که آخرین تصویر بهجای مانده از او در ذهنم، حرکت ظریف لبها و ابروهایش بود که همزمان به حرکت درمیآمدند. ابروها بالا میرفتند و لبها غنچه میشدند و یک نوچ بلند از میانشان بیرون میآمد؛ در جواب گریهی بیامان و التماسهای من که میخواستم داخل انباری … ادامه
خبرِ خمپارهاندازی به مجتمعِ ساختمانیِ نور، تصویر فریبا از مجتمعهای مسکونی جنگزدهها را دوباره خاطرم انداخت. پردههای سفیدِ همشکلِ پنجرههایِ مجتمعی که توی ساعتی مشخص برای طلوع و ساعتی مشخص برای غروب پسوپیش میرفتند، قبرها، شکافها یا گودالهایی را خاطرش میآورد. حالا انگاری هنوز جهت و سرِ موشکها و بمبافکنهای هواییِ عراقیها از دههی شصت … ادامه